Podstawowe znaczenie przy budowie stacji roboczej, na której będzie działać wiele wirtualnych maszyn, ma
A. silna karta graficzna.
B. liczba rdzeni procesora.
C. wysokiej klasy karta sieciowa.
D. zespół chłodzenia wodą.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2015 (arkusz E.12-X-15.01).
W stacji roboczej przeznaczonej do uruchamiania wielu maszyn wirtualnych kluczowe znaczenie ma liczba rdzeni procesora, bo każda maszyna wirtualna potrzebuje przydziału czasu procesora, często w postaci vCPU. Im więcej fizycznych rdzeni ma CPU, tym łatwiej hypervisorowi, np. Hyper-V, VMware Workstation, VirtualBox albo KVM, rozdzielić obciążenie między kilka systemów działających równolegle. W praktyce, gdy uruchamiasz jednocześnie Windows Server, Linuxa, kontroler domeny i kilka stanowisk testowych, procesor 4-rdzeniowy szybko zacznie się dławić, a 12 lub 16 rdzeni da już dużo większy komfort pracy. Ważne są też technologie wirtualizacji, takie jak Intel VT-x, AMD-V, SLAT/EPT/RVI czy czasem IOMMU przy bardziej zaawansowanych scenariuszach. Moim zdaniem przy budowie takiej stacji od razu trzeba patrzeć nie tylko na taktowanie, ale głównie na liczbę rdzeni i wątków, ilość RAM oraz szybki dysk SSD/NVMe. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby nie przydzielać maszynom więcej vCPU niż realnie host jest w stanie sensownie obsłużyć, bo wtedy zamiast przyspieszenia pojawia się narzut planowania i spadki wydajności. Czyli rdzenie procesora są tu fundamentem, a reszta podzespołów ma duże, ale jednak bardziej wspierające znaczenie.
Przy projektowaniu komputera pod wiele maszyn wirtualnych łatwo pomyśleć, że najważniejszy będzie element kojarzący się z dużą wydajnością ogólną, ale w tym przypadku trzeba spojrzeć na to od strony pracy hypervisora. Wysokiej klasy karta sieciowa może być bardzo przydatna w serwerze, laboratorium sieciowym albo wtedy, gdy maszyny wirtualne intensywnie komunikują się z siecią, na przykład przy testach usług, routingu, VLAN-ów czy zapór. Sama karta sieciowa nie rozwiąże jednak problemu, gdy kilka systemów operacyjnych naraz potrzebuje czasu procesora. Będzie szybciej przesyłać pakiety, ale nie wykona obliczeń za CPU. Zespół chłodzenia wodą też nie jest podstawą wirtualizacji. Może pomóc utrzymać niższe temperatury przy dużym obciążeniu i zmniejszyć hałas, ale nie zwiększa realnej liczby zasobów obliczeniowych. Jeżeli procesor ma mało rdzeni, to nawet bardzo efektowne chłodzenie nie sprawi, że host komfortowo obsłuży wiele VM. Silna karta graficzna jest ważna przy renderingu 3D, grach, obliczeniach GPU, AI albo wirtualizacji z passthrough GPU, ale typowe maszyny testowe, serwerowe i administracyjne zwykle bardziej potrzebują CPU, RAM i szybkiego dysku niż drogiego układu graficznego. Typowy błąd myślowy polega na utożsamianiu wydajnej stacji roboczej z mocną grafiką, bo tak często mówi się przy komputerach dla graczy. W środowisku wirtualizacji obciążenie jest inne: wiele systemów działa równolegle, każdy chce trochę procesora, pamięci i operacji dyskowych. Dlatego podstawowym parametrem jest liczba rdzeni procesora, najlepiej wsparta sprzętową wirtualizacją, dużą ilością RAM i nośnikiem SSD/NVMe. Z mojego doświadczenia, źle dobrany CPU daje się odczuć od razu: maszyny startują wolno, system hosta laguje, a praca w laboratorium robi się po prostu męcząca.