Który standard szyfrowania należy wybrać podczas konfiguracji karty sieciowej, aby zabezpieczyć transmisję bezprzewodową?
A. PPP
B. MAC
C. WPA
D. EAP
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2016 (arkusz E.12-X-16.08).
WPA jest właściwą odpowiedzią, bo jest standardem zabezpieczania sieci bezprzewodowych Wi-Fi, używanym do ochrony transmisji radiowej między kartą sieciową a punktem dostępowym. W praktyce chodzi o to, żeby dane lecące przez powietrze nie były łatwe do podsłuchania i odczytania przez kogoś siedzącego obok z laptopem albo telefonem. WPA, czyli Wi-Fi Protected Access, zastąpił słabe WEP i wprowadził dużo lepsze mechanizmy ochrony, m.in. dynamiczne klucze szyfrujące oraz uwierzytelnianie użytkownika lub urządzenia. W starszym WPA spotykało się TKIP, a w nowszych i zalecanych konfiguracjach używa się WPA2 z AES-CCMP albo WPA3 z SAE. Moim zdaniem warto zapamiętać praktycznie: w domowej sieci wybieramy co najmniej WPA2-Personal z silnym hasłem, a w firmie najlepiej WPA2/WPA3-Enterprise z serwerem RADIUS. Sama karta sieciowa musi obsługiwać wybrany tryb zabezpieczeń, inaczej połączenie się nie zestawi albo będzie wymagało słabszych ustawień. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby nie używać WEP i nie zostawiać sieci otwartej, bo wtedy każdy może próbować podsłuchiwać ruch lub korzystać z naszej infrastruktury.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne pojęcia sieciowe, bo wszystkie odpowiedzi brzmią technicznie, ale nie wszystkie dotyczą szyfrowania transmisji Wi-Fi. MAC to adres sprzętowy karty sieciowej, zapisany zwykle w postaci szesnastkowej, na przykład 00-1A-2B-3C-4D-5E. Filtrowanie adresów MAC bywa używane jako dodatkowe ograniczenie dostępu do punktu dostępowego, ale nie szyfruje danych. Z mojego doświadczenia to dość częsty błąd: ktoś myśli, że skoro router dopuszcza tylko wybrane adresy MAC, to sieć jest bezpieczna. Niestety adres MAC można podsłuchać i podszyć się pod niego, więc to nie jest prawdziwa ochrona kryptograficzna.
PPP to protokół warstwy łącza danych używany głównie w połączeniach punkt-punkt, dawniej często przy modemach, łączach telefonicznych czy w odmianach typu PPPoE. Może brać udział w zestawianiu połączenia i uwierzytelnianiu, ale nie jest standardem szyfrowania sieci bezprzewodowej. Wybranie PPP jako odpowiedzi wynika zwykle z kojarzenia skrótu z konfiguracją dostępu do Internetu, a nie z zabezpieczaniem Wi-Fi.
EAP również nie jest samodzielnym standardem szyfrowania radiowej transmisji. To raczej struktura uwierzytelniania, czyli sposób prowadzenia rozmowy o tym, kim jest użytkownik lub urządzenie. EAP jest ważny w rozwiązaniach firmowych, na przykład WPA2-Enterprise z serwerem RADIUS może używać metod EAP-TLS albo PEAP. Nadal jednak za ochronę sieci Wi-Fi jako standard bezpieczeństwa odpowiada WPA, WPA2 albo WPA3. Najprościej: EAP pomaga sprawdzić tożsamość, MAC identyfikuje interfejs, PPP zestawia połączenia punkt-punkt, a WPA zabezpiecza bezprzewodową transmisję.
PPP to protokół warstwy łącza danych używany głównie w połączeniach punkt-punkt, dawniej często przy modemach, łączach telefonicznych czy w odmianach typu PPPoE. Może brać udział w zestawianiu połączenia i uwierzytelnianiu, ale nie jest standardem szyfrowania sieci bezprzewodowej. Wybranie PPP jako odpowiedzi wynika zwykle z kojarzenia skrótu z konfiguracją dostępu do Internetu, a nie z zabezpieczaniem Wi-Fi.
EAP również nie jest samodzielnym standardem szyfrowania radiowej transmisji. To raczej struktura uwierzytelniania, czyli sposób prowadzenia rozmowy o tym, kim jest użytkownik lub urządzenie. EAP jest ważny w rozwiązaniach firmowych, na przykład WPA2-Enterprise z serwerem RADIUS może używać metod EAP-TLS albo PEAP. Nadal jednak za ochronę sieci Wi-Fi jako standard bezpieczeństwa odpowiada WPA, WPA2 albo WPA3. Najprościej: EAP pomaga sprawdzić tożsamość, MAC identyfikuje interfejs, PPP zestawia połączenia punkt-punkt, a WPA zabezpiecza bezprzewodową transmisję.