W której fizycznej topologii sieci komputerowej wszystkie węzły są podłączone do jednego centralnego urządzenia, np. przełącznika?
A. Częściowej siatki
B. Magistrali
C. Gwiazdy
D. Podwójnego pierścienia
Topologia gwiazdy polega na tym, że każdy komputer, drukarka sieciowa, punkt dostępowy albo inne urządzenie końcowe ma osobne połączenie z jednym centralnym urządzeniem, najczęściej przełącznikiem. To właśnie dlatego odpowiedź gwiazdy jest tutaj poprawna. W praktyce tak wygląda większość współczesnych sieci LAN w szkołach, biurach i domach: przewód Ethernet z komputera idzie do switcha, a switch przekazuje ramki dalej do właściwego portu. Moim zdaniem to jedna z najwygodniejszych topologii do utrzymania, bo awaria jednego kabla zwykle odcina tylko jedno stanowisko, a nie całą sieć. Dobre praktyki, np. zgodne z okablowaniem strukturalnym według ISO/IEC 11801 oraz TIA/EIA-568, też bardzo często zakładają układ gwiaździsty: gniazda abonenckie w pomieszczeniach prowadzi się do punktu dystrybucyjnego z panelem krosowym i przełącznikami. Warto pamiętać, że centralne urządzenie jest tu ważnym punktem krytycznym. Jeśli switch padnie albo straci zasilanie, komunikacja wielu węzłów przestanie działać. Dlatego w większych instalacjach stosuje się dobre przełączniki, UPS, opisane porty, dokumentację połączeń i czasem redundancję na wyższych warstwach sieci.
W tym pytaniu kluczowe jest sformułowanie, że wszystkie węzły są podłączone do jednego centralnego urządzenia, na przykład przełącznika. To opisuje fizyczną topologię gwiazdy, a nie inne układy spotykane w teorii sieci. Podwójny pierścień kojarzy się z rozwiązaniami, w których urządzenia tworzą zamkniętą pętlę, często z drugim pierścieniem zapasowym dla odporności na awarie. Taki model był używany między innymi w niektórych sieciach szkieletowych, ale nie polega on na prowadzeniu osobnego przewodu od każdego hosta do jednego switcha. Częściowa siatka oznacza, że tylko część urządzeń ma bezpośrednie połączenia między sobą. Myli się ją czasem z dobrą redundancją w sieci, bo faktycznie może zapewniać wiele ścieżek transmisji, ale nie ma tam prostego centralnego punktu, do którego podłącza się wszystkie stacje robocze. Magistrala działa jeszcze inaczej: wiele urządzeń korzysta ze wspólnego medium transmisyjnego, czyli z jednej linii, do której są dołączane. Historycznie można to kojarzyć z dawnym Ethernetem na kablu koncentrycznym. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy tylko na to, że urządzenia są jakoś połączone w jedną sieć, ale nie analizuje fizycznego układu przewodów. W nowoczesnym LAN-ie, gdy widzisz szafę rack, patch panel i przełącznik, do którego schodzą się kable z gniazd sieciowych, to praktycznie patrzysz na gwiazdę. Z mojego doświadczenia to jest najczęstszy przypadek w pracowniach komputerowych i małych firmach, bo łatwo się to diagnozuje, rozbudowuje i porządkuje.