Topologia fizyczna, w której wszystkie komputery są podłączone do jednego wspólnego kabla zakończonego na obu końcach terminatorami, to topologia
A. pojedynczego pierścienia
B. magistrali
C. hierarchiczna
D. gwiazdy rozszerzonej
Topologia opisana w pytaniu to magistrala, czyli klasyczny układ, w którym wszystkie stacje robocze są dołączone do jednego wspólnego medium transmisyjnego. W praktyce historycznie kojarzy się to głównie z sieciami Ethernet opartymi o kabel koncentryczny, np. 10BASE2 albo 10BASE5. Bardzo ważny szczegół to terminatory na obu końcach kabla. Ich zadaniem jest pochłanianie sygnału, żeby nie odbijał się od końca przewodu i nie powodował zakłóceń oraz kolizji logicznie wyglądających jak „dziwne problemy z siecią”. Bez terminatora taka sieć potrafiła działać niestabilnie albo wcale, i z mojego doświadczenia to dobry przykład, że warstwa fizyczna naprawdę ma znaczenie. Magistrala jest prosta i tania, ale ma poważne wady: awaria głównego kabla może zatrzymać komunikację wielu komputerów, trudniej też lokalizować uszkodzenia. W nowoczesnych sieciach LAN zgodnych z dobrymi praktykami projektowania, np. opartych o okablowanie strukturalne według TIA/EIA-568 lub ISO/IEC 11801, częściej stosuje się topologię gwiazdy z przełącznikami Ethernet. Mimo to pojęcie magistrali nadal warto znać, bo pomaga zrozumieć, jak rozwijały się sieci komputerowe i dlaczego dzisiejsze rozwiązania są projektowane inaczej.
Opis z pytania wskazuje na topologię magistrali, ponieważ kluczowe są tu dwa elementy: jeden wspólny kabel oraz terminatory umieszczone na obu jego końcach. Jeśli wybrana została odpowiedź związana z pierścieniem, to prawdopodobnie zadziałało skojarzenie, że komputery są połączone „po kolei”. W pierścieniu jednak urządzenia tworzą zamkniętą pętlę, a dane przechodzą od węzła do węzła w określonym kierunku. Nie ma tam typowego wspólnego kabla zakończonego terminatorami, bo sama idea działania jest inna. W topologii gwiazdy rozszerzonej centrum stanowią przełączniki lub koncentratory połączone hierarchicznie, a komputery są podpinane osobnymi przewodami do punktów dystrybucyjnych. To rozwiązanie jest dużo bliższe współczesnym sieciom Ethernet w budynkach, zgodnym z zasadami okablowania strukturalnego, ale nie pasuje do opisu jednego wspólnego medium. Topologia hierarchiczna też bywa mylona z rozbudowaną gwiazdą, bo ma poziomy, rdzeń, dystrybucję i dostęp, jednak nadal nie oznacza jednego kabla koncentrycznego dla wszystkich hostów. Typowy błąd myślowy polega na skupieniu się tylko na tym, że „wszystkie komputery są jakoś połączone razem”, a pominięciu fizycznego sposobu podłączenia. W pytaniach o topologię trzeba zwracać uwagę na szczegóły: wspólny przewód, terminatory, pętla, centralny punkt, poziomy struktury. Tutaj terminatory są wręcz mocną podpowiedzią, bo w klasycznej magistrali zapobiegają odbiciom sygnału na końcach kabla. Moim zdaniem to jedno z tych pojęć, które wydaje się stare, ale nadal świetnie uczy podstaw działania warstwy fizycznej sieci.