Topologia fizyczna, w której każdy węzeł ma własne połączenia z wszystkimi pozostałymi węzłami, to topologia
A. siatki.
B. gwiazdy rozszerzonej.
C. pojedynczego pierścienia.
D. hierarchiczna.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz E.13-X-19.01).
Topologia siatki, dokładniej pełnej siatki, polega na tym, że każdy węzeł ma osobne, bezpośrednie połączenie z każdym innym węzłem w sieci. Właśnie dlatego ta odpowiedź jest właściwa. Jeżeli mamy 4 urządzenia, to każde z nich jest połączone z trzema pozostałymi, bez przechodzenia przez centralny punkt typu switch główny. W praktyce taka topologia daje bardzo dużą niezawodność, bo awaria jednego łącza nie musi odcinać komunikacji, dane mogą pójść inną drogą. Z mojego doświadczenia to jest super przykład topologii odpornej na uszkodzenia, ale dość kosztownej i kłopotliwej w okablowaniu, szczególnie gdy liczba urządzeń rośnie. Liczbę połączeń w pełnej siatce można policzyć ze wzoru $\frac{n\cdot(n-1)}{2}$, gdzie n to liczba węzłów. Dla 10 węzłów daje to już 45 połączeń, więc robi się gęsto. Takie rozwiązania spotyka się częściej w sieciach szkieletowych, połączeniach między routerami, centrami danych albo systemach, gdzie dostępność jest ważniejsza niż cena. Dobre praktyki branżowe, np. projektowanie redundancji, separacja tras kablowych i dokumentowanie połączeń zgodnie z zasadami okablowania strukturalnego ISO/IEC 11801 lub TIA/EIA-568, są tutaj bardzo istotne. W zwykłej pracowni komputerowej pełna siatka raczej nie ma sensu, ale jako idea projektowa świetnie pokazuje, czym jest nadmiarowość połączeń i odporność sieci.
W tym pytaniu kluczowe jest sformułowanie, że każdy węzeł ma własne połączenia ze wszystkimi pozostałymi węzłami. To nie opisuje ani struktury hierarchicznej, ani gwiazdy rozszerzonej, ani pojedynczego pierścienia. Topologia hierarchiczna przypomina drzewo: urządzenia są ułożone warstwami, na przykład rdzeń sieci, dystrybucja i dostęp. Taki model bardzo często stosuje się w większych sieciach LAN, bo ułatwia zarządzanie ruchem, segmentację VLAN i rozbudowę infrastruktury. Nie oznacza to jednak, że każde urządzenie jest połączone z każdym. Zwykle urządzenia końcowe łączą się z przełącznikami dostępowymi, te z przełącznikami wyższej warstwy, a nie bezpośrednio ze wszystkimi innymi hostami. Gwiazda rozszerzona też bywa myląca, bo może mieć dużo kabli i kilka przełączników, więc wizualnie wygląda dość rozbudowanie. Nadal jednak opiera się na punktach centralnych, czyli switchach lub koncentratorach. Komputer nie ma tam osobnego przewodu do każdego innego komputera, tylko komunikuje się przez urządzenia pośredniczące. Pojedynczy pierścień działa jeszcze inaczej: każdy węzeł ma połączenie najczęściej z dwoma sąsiadami, a dane krążą po zamkniętej pętli. To zupełnie inna logika niż pełna wzajemna łączność. Typowy błąd polega na tym, że ktoś kojarzy dużą liczbę połączeń z gwiazdą rozszerzoną albo z siecią szkieletową i od razu wybiera bardziej znaną nazwę. Warto patrzeć na definicję techniczną: pełne połączenia między wszystkimi parami węzłów oznaczają topologię siatki. Moim zdaniem to jedna z tych definicji, które najlepiej zapamiętać przez prosty rysunek, bo wtedy od razu widać różnicę między redundancją siatki a centralizacją gwiazdy.