W której fizycznej topologii sieci komputerowej każdy węzeł sieci ma fizyczne połączenie z każdym innym węzłem sieci?
A. Podwójnego pierścienia.
B. Rozszerzonej gwiazdy.
C. Częściowej siatki.
D. Pełnej siatki.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz E.13-X-19.06).
Topologia pełnej siatki to dokładnie taki układ fizyczny, w którym każdy węzeł ma bezpośrednie połączenie z każdym innym węzłem sieci. Czyli nie chodzi tylko o to, że urządzenia mogą się ze sobą komunikować, ale o realne, fizyczne łącza między nimi. Przy n urządzeniach liczba połączeń w pełnej siatce wynosi $\frac{n\cdot(n-1)}{2}$, więc dla 5 węzłów potrzeba już 10 osobnych połączeń. To daje bardzo dużą odporność na awarie, bo zerwanie jednego kabla albo uszkodzenie jednego łącza zwykle nie odcina komunikacji całej sieci. Z mojego doświadczenia to jest świetny przykład topologii bardzo niezawodnej, ale też kosztownej i trudnej w rozbudowie. W praktyce pełną siatkę spotyka się raczej w krytycznych fragmentach infrastruktury, np. między routerami szkieletowymi, centrami danych, urządzeniami operatorskimi albo w rozwiązaniach WAN, gdzie redundancja jest ważniejsza niż cena okablowania. Dobre praktyki projektowania sieci, zgodne z podejściem stosowanym m.in. przy projektowaniu infrastruktury Ethernet i sieci szkieletowych, zakładają dobieranie topologii do wymagań: dostępności, przepustowości, kosztu, łatwości zarządzania i serwisowania. Pełna siatka wygrywa niezawodnością, ale przegrywa prostotą wykonania.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólną możliwość komunikacji między urządzeniami z fizycznym połączeniem każdego urządzenia z każdym innym. Częściowa siatka rzeczywiście przypomina pełną siatkę, bo część węzłów ma połączenia nadmiarowe i istnieje więcej niż jedna droga transmisji. Jednak nie każdy węzeł jest tam bezpośrednio połączony z każdym pozostałym. To rozwiązanie jest tańsze i praktyczniejsze, dlatego często występuje w większych sieciach, ale nie spełnia warunku z treści pytania. Rozszerzona gwiazda działa zupełnie inaczej: urządzenia końcowe są podłączone do przełączników, a te przełączniki mogą być połączone hierarchicznie, np. dostęp, dystrybucja, rdzeń. Taka topologia jest bardzo popularna w sieciach LAN, bo dobrze pasuje do okablowania strukturalnego i standardów typu Ethernet, ale hosty nie mają bezpośrednich kabli do wszystkich innych hostów. Podwójny pierścień również daje pewną redundancję, bo drugi pierścień może pełnić rolę zapasowej ścieżki transmisji, znane to było choćby z rozwiązań typu FDDI. Nadal jednak węzeł łączy się głównie z sąsiadami w pierścieniu, a nie z każdym urządzeniem osobno. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że skoro topologia zapewnia alternatywną drogę albo dużą niezawodność, to ktoś od razu uznaje ją za siatkę pełną. A w praktyce trzeba patrzeć na fizyczne łącza: kabel, port, interfejs i rzeczywistą relację punkt-punkt między węzłami. Tylko pełna siatka spełnia ten warunek wprost.