Transfer danych napędu DVD dla prędkości przesyłu x16 wynosi (przyjmij, że prędkość x1 odpowiada 1350 KiB/s)
A. 64800 KiB/s
B. 10800 KiB/s
C. 21600 KiB/s
D. 32400 KiB/s
W tym zadaniu trzeba potraktować oznaczenie x16 jako mnożnik prędkości bazowej napędu DVD. Skoro podano, że prędkość x1 odpowiada 1350 KiB/s, to dla x16 wykonujemy zwykłe mnożenie: 16 × 1350 KiB/s = 21600 KiB/s. Dlatego poprawny transfer wynosi 21600 KiB/s. W praktyce takie obliczenia przydają się przy porównywaniu napędów optycznych, szacowaniu czasu odczytu płyty DVD albo przy diagnozowaniu, czy napęd działa zgodnie ze swoją deklarowaną specyfikacją. Warto pamiętać, że KiB oznacza kibibajt, czyli 1024 bajty, a nie dokładnie to samo co KB w zapisie dziesiętnym. Moim zdaniem to drobiazg, ale w technice komputerowej takie drobiazgi często robią różnicę, zwłaszcza przy pomiarach transferu danych. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze sprawdzić, jaka wartość odpowiada prędkości x1 dla danego nośnika. Dla CD jest inna, dla DVD inna, a dla Blu-ray jeszcze inna, więc nie wolno mieszać tych standardów.
Błąd w tym zadaniu zwykle wynika z pomylenia mnożnika prędkości albo z zastosowania wartości bazowej z innego standardu nośników optycznych. Dla DVD w treści jasno podano, że x1 = 1350 KiB/s, więc cały tok rozumowania powinien opierać się właśnie na tej liczbie. Oznaczenie x16 nie jest osobną jednostką transferu, tylko informacją, że napęd osiąga szesnastokrotność prędkości bazowej. Poprawne działanie to 16 × 1350 KiB/s, co daje 21600 KiB/s. Wynik 10800 KiB/s odpowiadałby prędkości x8, czyli połowie wymaganej wartości. To może się zdarzyć, gdy ktoś przez nieuwagę podzieli mnożnik albo przyjmie nie ten parametr z tabeli. Wynik 32400 KiB/s odpowiadałby prędkości x24, więc jest za duży względem x16. Z kolei 64800 KiB/s pasuje do x48, a takie wartości częściej kojarzą się ludziom z napędami CD, gdzie zapisy x40 czy x52 były popularne marketingowo. I tu właśnie łatwo wpaść w pułapkę: różne typy płyt mają różne wartości bazowe dla x1. Z mojego doświadczenia najlepiej najpierw wypisać sobie jednostkę bazową, potem mnożnik, a dopiero później liczyć. W diagnostyce sprzętu i przy porównywaniu parametrów napędów to jest bardzo praktyczne podejście, bo pozwala odróżnić realny transfer od samego oznaczenia handlowego na obudowie urządzenia.