Transmisja danych typu półduplex jest transmisją
A. dwukierunkową naprzemienną.
B. dwukierunkową jednoczesną.
C. jednokierunkową z kontrolą parzystości.
D. jednokierunkową z trybem bezpołączeniowym.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz E.13-X-19.01).
Transmisja półduplex to transmisja dwukierunkowa naprzemienna, czyli dane mogą płynąć w obie strony, ale nie w tym samym momencie. Raz nadaje jedna strona, a druga słucha, potem role mogą się zamienić. Dobry przykład z życia to krótkofalówka: wciskasz przycisk i mówisz, a druga osoba w tym czasie nie powinna nadawać, bo zrobi się bałagan w kanale. W informatyce podobną zasadę spotyka się np. w magistralach RS-485, w starszych sieciach Ethernet z koncentratorami oraz praktycznie w wielu technologiach radiowych, gdzie medium transmisyjne jest współdzielone. Moim zdaniem to pojęcie warto dobrze zapamiętać, bo często pojawia się przy konfiguracji urządzeń sieciowych i diagnostyce problemów z komunikacją. Dla porównania full-duplex pozwala nadawać i odbierać jednocześnie, np. w typowym przełączanym Ethernecie zgodnym z IEEE 802.3. Przy półdupleksie ważne są mechanizmy kontroli dostępu do medium, unikanie kolizji, poprawna terminacja przewodów oraz zgodność ustawień po obu stronach łącza. Jeśli jedno urządzenie pracuje w half-duplex, a drugie w full-duplex, mogą pojawić się kolizje, retransmisje i spadek wydajności. To klasyczny problem w praktyce sieciowej, niby mały szczegół, a potrafi popsuć całą komunikację.
W tym pytaniu kluczowe jest rozróżnienie kierunku transmisji od sposobu organizacji komunikacji. Półduplex nie oznacza komunikacji jednoczesnej w dwie strony. Taki tryb nazywa się full-duplex i jest typowy np. dla współczesnych połączeń Ethernet przez przełączniki, gdzie karta sieciowa może równocześnie wysyłać oraz odbierać ramki. Przy półdupleksie obie strony mają możliwość nadawania, ale muszą robić to na zmianę, bo wspólne medium nie pozwala im mówić naraz. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą samo słowo dwukierunkowa z jednoczesnością, a to są dwie różne sprawy.
Nie pasuje tu też transmisja jednokierunkowa, nawet jeśli dodamy kontrolę parzystości. Kontrola parzystości to prosty mechanizm wykrywania niektórych błędów bitowych, stosowany np. w transmisji szeregowej, ale nie definiuje trybu pracy kanału jako simplex, half-duplex albo full-duplex. Można mieć transmisję z bitem parzystości i nadal trzeba osobno określić, czy komunikacja jest jedno- czy dwukierunkowa.
Tryb bezpołączeniowy również nie jest tym samym co półduplex. Bezpołączeniowość dotyczy sposobu przesyłania danych bez wcześniejszego zestawiania sesji, jak w UDP, a nie tego, czy urządzenia nadają jednocześnie czy naprzemiennie. To częsty błąd: mieszanie warstwy fizycznej i łącza danych z pojęciami z warstw wyższych modelu OSI. W praktyce najprościej zapamiętać: simplex to jeden kierunek, half-duplex to dwa kierunki, ale na zmianę, a full-duplex to dwa kierunki jednocześnie.
Nie pasuje tu też transmisja jednokierunkowa, nawet jeśli dodamy kontrolę parzystości. Kontrola parzystości to prosty mechanizm wykrywania niektórych błędów bitowych, stosowany np. w transmisji szeregowej, ale nie definiuje trybu pracy kanału jako simplex, half-duplex albo full-duplex. Można mieć transmisję z bitem parzystości i nadal trzeba osobno określić, czy komunikacja jest jedno- czy dwukierunkowa.
Tryb bezpołączeniowy również nie jest tym samym co półduplex. Bezpołączeniowość dotyczy sposobu przesyłania danych bez wcześniejszego zestawiania sesji, jak w UDP, a nie tego, czy urządzenia nadają jednocześnie czy naprzemiennie. To częsty błąd: mieszanie warstwy fizycznej i łącza danych z pojęciami z warstw wyższych modelu OSI. W praktyce najprościej zapamiętać: simplex to jeden kierunek, half-duplex to dwa kierunki, ale na zmianę, a full-duplex to dwa kierunki jednocześnie.