Do instalacji oraz deinstalacji oprogramowania w systemie Ubuntu służy menedżer
A. tar
B. yast
C. apt
D. ls
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz EE.08-X-19.06).
Menedżerem używanym w Ubuntu do instalacji, aktualizacji oraz usuwania oprogramowania jest apt, czyli Advanced Package Tool. To narzędzie pracuje na pakietach DEB i korzysta z repozytoriów skonfigurowanych w systemie, dzięki czemu użytkownik nie musi ręcznie szukać programu w internecie, pobierać losowych plików i martwić się zależnościami. W praktyce typowe polecenia to sudo apt update, żeby odświeżyć listę pakietów, sudo apt install nazwa_pakietu, żeby zainstalować program, oraz sudo apt remove nazwa_pakietu albo sudo apt purge nazwa_pakietu, gdy chcemy go usunąć. Różnica jest ważna: remove usuwa sam pakiet, a purge usuwa też pliki konfiguracyjne z poziomu systemu. Moim zdaniem apt jest jednym z najwygodniejszych narzędzi administracyjnych w Linuksie, bo pilnuje zależności, wersji i źródeł pakietów. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby instalować oprogramowanie z oficjalnych repozytoriów lub zaufanych źródeł, bo ogranicza to ryzyko pobrania złośliwego albo niekompatybilnego programu. apt jest więc nie tylko poleceniem do instalowania aplikacji, ale elementem bezpiecznego zarządzania systemem Ubuntu.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne narzędzia linuksowe, bo wszystkie nazwy wyglądają jak krótkie polecenia terminala. Trzeba jednak zwrócić uwagę na słowa instalacja oraz deinstalacja oprogramowania w Ubuntu. Do tego celu służy apt, a nie narzędzia ogólne do pracy z plikami czy archiwami. Polecenie ls jest używane do wyświetlania zawartości katalogu, na przykład można nim sprawdzić, jakie pliki znajdują się w bieżącym folderze. Nie instaluje ono programów, nie rozwiązuje zależności i nie komunikuje się z repozytoriami pakietów. Czasem ktoś wybiera ls, bo kojarzy terminal i podstawowe komendy Linuksa, ale to jest bardziej polecenie nawigacyjne niż administracyjne.
tar także nie jest menedżerem pakietów. Służy do tworzenia i rozpakowywania archiwów, często spotykanych jako pliki .tar, .tar.gz albo .tgz. Owszem, niektóre programy można pobrać jako archiwum i potem ręcznie kompilować lub kopiować pliki, ale to nie jest standardowy ani najbezpieczniejszy sposób zarządzania oprogramowaniem w Ubuntu. Brakuje wtedy automatycznej obsługi zależności, aktualizacji i kontroli wersji, więc w administracji systemem robi się bałagan, szczególnie na większej liczbie komputerów.
yast jest narzędziem administracyjnym znanym głównie z dystrybucji openSUSE i SUSE Linux Enterprise. Potrafi zarządzać pakietami, ale nie jest typowym menedżerem używanym w Ubuntu. Ubuntu należy do rodziny Debiana i korzysta z pakietów DEB oraz narzędzi takich jak apt, dpkg czy graficzne centra oprogramowania korzystające z tych samych mechanizmów pod spodem. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd polega na zapamiętywaniu nazw narzędzi bez kojarzenia ich z konkretną dystrybucją. W praktyce warto pamiętać: Ubuntu/Debian to apt, Fedora/RHEL to dnf lub yum, a openSUSE to zypper i YaST.
tar także nie jest menedżerem pakietów. Służy do tworzenia i rozpakowywania archiwów, często spotykanych jako pliki .tar, .tar.gz albo .tgz. Owszem, niektóre programy można pobrać jako archiwum i potem ręcznie kompilować lub kopiować pliki, ale to nie jest standardowy ani najbezpieczniejszy sposób zarządzania oprogramowaniem w Ubuntu. Brakuje wtedy automatycznej obsługi zależności, aktualizacji i kontroli wersji, więc w administracji systemem robi się bałagan, szczególnie na większej liczbie komputerów.
yast jest narzędziem administracyjnym znanym głównie z dystrybucji openSUSE i SUSE Linux Enterprise. Potrafi zarządzać pakietami, ale nie jest typowym menedżerem używanym w Ubuntu. Ubuntu należy do rodziny Debiana i korzysta z pakietów DEB oraz narzędzi takich jak apt, dpkg czy graficzne centra oprogramowania korzystające z tych samych mechanizmów pod spodem. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd polega na zapamiętywaniu nazw narzędzi bez kojarzenia ich z konkretną dystrybucją. W praktyce warto pamiętać: Ubuntu/Debian to apt, Fedora/RHEL to dnf lub yum, a openSUSE to zypper i YaST.