Po zmianie ustawień w pliku /etc/default/grub w systemie Debian, aby zmiany zostały uwzględnione przy kolejnym uruchomieniu komputera, należy wydać polecenie
A. mount -a
B. lsblk
C. systemctl daemon-reload
D. update-grub
Polecenie update-grub jest właściwe, bo w Debianie plik /etc/default/grub nie jest bezpośrednio czytany przez program rozruchowy przy starcie systemu. Ten plik jest raczej źródłem ustawień, z którego generowana jest finalna konfiguracja GRUB-a, najczęściej /boot/grub/grub.cfg. Po zmianie takich opcji jak GRUB_TIMEOUT, GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT albo domyślny wpis startowy trzeba uruchomić update-grub, aby system przebudował konfigurację bootloadera. W praktyce to polecenie wywołuje mechanizm podobny do grub-mkconfig -o /boot/grub/grub.cfg i zbiera informacje z plików w /etc/grub.d oraz ustawień z /etc/default/grub. Moim zdaniem to jedna z tych komend, które warto zapamiętać, bo często pojawia się przy konfiguracji kernela, parametrów startowych, trybu recovery czy dual boot z Windows. Dobra praktyka administracyjna jest taka, żeby nie edytować ręcznie /boot/grub/grub.cfg, ponieważ ten plik jest generowany automatycznie i przy kolejnej aktualizacji może zostać nadpisany. Najpierw zmieniamy pliki źródłowe, potem wykonujemy update-grub, a na końcu ewentualnie restart i kontrola, czy system uruchamia się z oczekiwanymi parametrami.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka poleceń administracyjnych, bo każde z nich brzmi trochę jak coś, co odświeża konfigurację systemu. Trzeba jednak patrzeć na konkretny mechanizm działania GRUB-a w Debianie. Plik /etc/default/grub zawiera ustawienia używane do wygenerowania konfiguracji bootloadera, więc samo zapisanie zmian w edytorze nie wystarczy. Potrzebne jest przebudowanie pliku konfiguracyjnego GRUB-a, a do tego służy update-grub. Polecenie lsblk pokazuje urządzenia blokowe, partycje, dyski i czasem punkty montowania. Przydaje się przy diagnostyce dysków, sprawdzaniu nazw typu /dev/sda albo /dev/nvme0n1, ale nie generuje konfiguracji programu rozruchowego. mount -a działa zupełnie w innym obszarze: czyta /etc/fstab i montuje systemy plików oznaczone do automatycznego montowania. Jest użyteczne po zmianach w punktach montowania, ale nie ma związku z GRUB_TIMEOUT czy parametrami kernela. systemctl daemon-reload też bywa mylące, bo faktycznie przeładowuje konfigurację, ale dotyczy menedżera usług systemd, na przykład po zmianie plików unit w /etc/systemd/system. Nie odświeża konfiguracji bootloadera i nie przygotuje menu startowego. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że każde polecenie z reload albo automatycznym montowaniem dotyczy całego systemu. W administracji Linuksem warto rozdzielać warstwy: bootloader, system plików, usługi systemd i diagnostyka sprzętu to różne obszary, z własnymi narzędziami i własną logiką działania.