W systemie Linux, aby zmienić nowo tworzonym użytkownikom domyślny katalog domowy na katalog /users/home/new, należy użyć polecenia
A. /users/home/new -n -D useradd
B. useradd /users/home/new -D -f
C. useradd -D -b /users/home/new
D. /users/home/new useradd -s -D
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz EE.08-SG-20.06).
Polecenie useradd -D -b /users/home/new jest właściwe, bo opcja -D przełącza program useradd w tryb modyfikowania wartości domyślnych dla nowych kont, a opcja -b ustawia bazowy katalog dla katalogów domowych użytkowników. W praktyce oznacza to, że jeśli później utworzysz konto np. sudo useradd -m jan, to katalog domowy będzie tworzony według schematu /users/home/new/jan, o ile system ma tak ustawione tworzenie katalogu domowego i podana ścieżka istnieje lub zostanie poprawnie obsłużona przez administratora. Moim zdaniem to jest fajny przykład różnicy między konfiguracją domyślną a tworzeniem konkretnego użytkownika. useradd -D nie zakłada jeszcze konta, tylko zmienia ustawienia zapisane zwykle w /etc/default/useradd. W dobrych praktykach administracyjnych warto wcześniej sprawdzić aktualne wartości poleceniem useradd -D, upewnić się, że katalog /users/home/new ma poprawne uprawnienia, właściciela i kontekst bezpieczeństwa, jeśli działa SELinux. Trzeba też pamiętać o /etc/skel, bo z niego kopiowane są pliki startowe do nowego katalogu domowego. W środowiskach firmowych takie ustawienie przydaje się, gdy katalogi domowe mają być trzymane poza standardowym /home, na osobnej partycji, wolumenie LVM albo zasobie przygotowanym pod limity dyskowe i kopie zapasowe.
W tym pytaniu łatwo pomylić samo tworzenie użytkownika z ustawianiem wartości domyślnych dla przyszłych kont. Program useradd ma określoną składnię: najpierw podaje się nazwę polecenia, potem opcje i ich argumenty, a dopiero w trybie tworzenia konta nazwę użytkownika. Jeżeli ścieżka /users/home/new zostanie wpisana zaraz po useradd bez właściwej opcji, system może potraktować ją jak nazwę użytkownika albo niepoprawny argument. To nie zmienia konfiguracji domyślnej katalogów domowych. Opcja -f też nie ma tu sensu, bo dotyczy liczby dni nieaktywności hasła po wygaśnięciu, a nie lokalizacji katalogu użytkownika. Częsty błąd polega na tym, że ktoś widzi ścieżkę katalogu i zakłada, że wystarczy ją gdzieś dopisać w poleceniu, ale narzędzia linuksowe są dość ścisłe w interpretacji opcji. Jeszcze gorzej jest z wariantami, w których komenda useradd znajduje się na końcu. Powłoka Linux wykonuje pierwszy element wiersza jako program, więc próbowałaby uruchomić /users/home/new jako polecenie lub plik wykonywalny. To oczywiście nie ustawi żadnych parametrów kont. Poprawna logika jest taka: używamy useradd jako programu administracyjnego, -D do edycji domyślnych ustawień, a -b do wskazania bazowego katalogu domowego. Z mojego doświadczenia warto zapamiętać, że zmiany domyślne sprawdza się przez useradd -D, a tworzenie pojedynczego konta z konkretnym katalogiem robi się raczej opcją -d, np. dla jednego wybranego użytkownika.