Dla danego użytkownika w systemie Linux polecenie usermod -d pozwala na
A. przypisanie go do nowej grupy.
B. zablokowanie jego konta.
C. zmianę jego powłoki systemowej.
D. zmianę jego katalogu domowego.
Polecenie usermod -d służy do zmiany katalogu domowego wskazanego użytkownika, czyli ścieżki, która jest zapisana w jego rekordzie konta, najczęściej w pliku /etc/passwd. W praktyce oznacza to, że po zalogowaniu użytkownik będzie miał ustawiony nowy katalog jako swój katalog startowy, np. /home/jan zamiast /home/janek. Przykład użycia: sudo usermod -d /home/nowy_katalog jan. Warto jednak pamiętać o ważnym szczególe: samo -d zmienia wpis konfiguracyjny, ale nie musi przenieść istniejących plików użytkownika. Do tego zwykle używa się opcji -m, czyli np. sudo usermod -d /home/nowy_katalog -m jan. Z mojego doświadczenia to właśnie brak -m jest częstym źródłem bałaganu, bo konto wskazuje nowy katalog, a dokumenty zostały w starym miejscu. Dobra praktyka administracyjna mówi, żeby przed taką zmianą upewnić się, że użytkownik nie jest zalogowany, sprawdzić właściciela katalogu poleceniem ls -ld, ewentualnie poprawić uprawnienia przez chown oraz mieć kopię ważnych danych. To typowa czynność administracyjna w Linuxie, szczególnie przy porządkowaniu kont, migracji profili albo zmianie struktury katalogów w /home.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne opcje polecenia usermod, bo wszystkie dotyczą modyfikowania istniejącego konta użytkownika w systemie Linux. Trzeba jednak kojarzyć konkretne przełączniki z konkretnym zadaniem. Zablokowanie konta nie jest wykonywane przez opcję -d. Do blokowania hasła użytkownika używa się zwykle usermod -L nazwa_użytkownika albo passwd -l nazwa_użytkownika. Taka operacja wpływa na możliwość logowania hasłem, a nie na położenie katalogu domowego. Moim zdaniem to ważne rozróżnienie, bo administrator może zmienić katalog domowy użytkownika bez blokowania mu konta.
Przypisanie użytkownika do grupy również korzysta z innych opcji. Grupa podstawowa jest zmieniana przez -g, a grupy dodatkowe przez -G, często razem z -a, żeby nie skasować poprzednich przynależności, np. sudo usermod -aG sudo adam. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi usermod i zakłada, że każda opcja robi ogólną zmianę konta, ale w Linuxie przełączniki są bardzo precyzyjne.
Zmiana powłoki systemowej też nie pasuje do -d. Do tego służy usermod -s /bin/bash użytkownik albo polecenie chsh. Powłoka zapisana jest w ostatnim polu wpisu w /etc/passwd, natomiast katalog domowy znajduje się wcześniej w tym samym rekordzie. Opcja -d dotyczy właśnie tego katalogu, czyli miejsca startowego użytkownika po zalogowaniu. W administracji Linuksem dobrze jest zapamiętać te skróty praktycznie: -d jak directory, -s jak shell, -g i -G jak group, a -L jak lock. To proste skojarzenie często ratuje na egzaminie i przy realnej pracy w terminalu.
Przypisanie użytkownika do grupy również korzysta z innych opcji. Grupa podstawowa jest zmieniana przez -g, a grupy dodatkowe przez -G, często razem z -a, żeby nie skasować poprzednich przynależności, np. sudo usermod -aG sudo adam. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi usermod i zakłada, że każda opcja robi ogólną zmianę konta, ale w Linuxie przełączniki są bardzo precyzyjne.
Zmiana powłoki systemowej też nie pasuje do -d. Do tego służy usermod -s /bin/bash użytkownik albo polecenie chsh. Powłoka zapisana jest w ostatnim polu wpisu w /etc/passwd, natomiast katalog domowy znajduje się wcześniej w tym samym rekordzie. Opcja -d dotyczy właśnie tego katalogu, czyli miejsca startowego użytkownika po zalogowaniu. W administracji Linuksem dobrze jest zapamiętać te skróty praktycznie: -d jak directory, -s jak shell, -g i -G jak group, a -L jak lock. To proste skojarzenie często ratuje na egzaminie i przy realnej pracy w terminalu.