Aby przywrócić ustawienia domyślne płyty głównej w przypadku, gdy nie ma możliwości uruchomienia programu BIOS Setup, należy
A. przełożyć zworkę na płycie głównej.
B. zaktualizować BIOS Setup.
C. doładować baterię na płycie głównej.
D. uruchomić ponownie system.
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2014 (arkusz E.12-X-14.08).
Przełożenie zworki na płycie głównej, zwykle opisanej jako CLR_CMOS, CLRTC, JBAT1 albo CLEAR CMOS, to właściwa metoda przywrócenia ustawień domyślnych firmware płyty głównej, gdy nie da się wejść do BIOS/UEFI Setup. Ta zworka służy do skasowania zawartości pamięci CMOS/RTC, w której przechowywane są ustawienia konfiguracyjne, np. kolejność bootowania, profil pamięci RAM, hasło do BIOS-u, ustawienia kontrolera SATA czy parametry taktowania. W praktyce robi się to przy wyłączonym komputerze, odłączonym zasilaniu 230 V i najlepiej po rozładowaniu ładunków elektrostatycznych, czyli zgodnie z dobrą praktyką ESD. Z mojego doświadczenia to jedna z najprostszych i najpewniejszych metod po nieudanym overclockingu, źle ustawionym trybie Secure Boot albo po zmianach, przez które komputer nie przechodzi procedury POST. Trzeba jednak sprawdzić instrukcję płyty, bo na różnych modelach zworkę przekłada się na kilka sekund w inne położenie albo zwiera dwa piny śrubokrętem. Po resecie BIOS/UEFI wraca do ustawień fabrycznych, więc warto potem ponownie ustawić datę, tryb dysku, kolejność startową i ewentualnie XMP/EXPO dla pamięci RAM.
W tej sytuacji kluczowe jest zrozumienie, że problem dotyczy ustawień zapisanych w pamięci CMOS/RTC płyty głównej, a nie samego systemu operacyjnego. Jeżeli komputer nie pozwala uruchomić programu BIOS Setup, to zwykłe ponowne uruchomienie systemu najczęściej nic nie zmieni. Restart może pomóc przy zawieszeniu systemu Windows czy Linux, ale nie kasuje konfiguracji firmware. To częsty błąd myślowy: ktoś zakłada, że skoro komputer ma problem z uruchamianiem, to restart będzie uniwersalnym lekarstwem. Niestety, przy błędnych parametrach BIOS/UEFI, np. złym taktowaniu RAM albo włączonym niepasującym trybie bootowania, potrzebny jest reset konfiguracji na poziomie płyty głównej. Aktualizacja BIOS-u również nie jest właściwą pierwszą czynnością. Flashowanie firmware to procedura serwisowa obarczona ryzykiem, wymaga stabilnego zasilania i zwykle dostępu do odpowiedniego narzędzia producenta. Nie wykonuje się jej tylko po to, żeby przywrócić domyślne ustawienia, szczególnie gdy problem można rozwiązać zworką CLR_CMOS. Moim zdaniem aktualizację BIOS-u warto robić dopiero wtedy, gdy jest konkretny powód: obsługa nowego procesora, poprawka błędu, zgodność z pamięcią RAM albo zalecenie producenta. Doładowanie baterii na płycie głównej też nie ma tu sensu, bo bateria CR2032 nie jest akumulatorem w normalnym znaczeniu. Ona podtrzymuje zegar RTC i ustawienia CMOS, gdy komputer jest odłączony od prądu. Gdy bateria jest rozładowana, raczej wymienia się ją na nową, a nie ładuje. Poza tym słaba bateria powoduje zwykle gubienie daty i ustawień po wyłączeniu zasilania, ale nie jest standardową procedurą przywracania ustawień domyślnych. Poprawną metodą jest fizyczne wyczyszczenie CMOS przez zworkę lub dedykowany przycisk Clear CMOS, oczywiście przy odłączonym zasilaniu i z zachowaniem ostrożności antystatycznej.