Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo na pierwszy rzut oka każdy z podanych znaków mógłby wyglądać jak coś „specjalnego” w systemach komputerowych. W systemie Windows, w kontekście udostępniania folderów w sieci, tylko znak dolara „$” ma konkretne znaczenie: oznacza, że udział jest ukryty i nie pojawi się na liście udziałów przy zwykłym przeglądaniu komputera w sieci. Pozostałe znaki, takie jak tylda „~”, kratka „#” czy małpa „@”, mogą być używane w różnych kontekstach informatycznych, ale nie służą do ukrywania udziałów sieciowych w Windows. Tylda bardzo często kojarzy się z systemami Unix/Linux, gdzie oznacza katalog domowy użytkownika, albo z plikami tymczasowymi i kopiami roboczymi (np. pliki tymczasowe Office’a zaczynające się od „~$”). W Windowsie sama tylda w nazwie udziału nie włącza żadnego specjalnego trybu, to po prostu zwykły znak w nazwie. Kratka „#” bywa używana w adresach URL, w niektórych językach programowania czy w nazwach zmiennych, ale Windows nie interpretuje jej w jakiś specjalny sposób przy udostępnianiu folderów. Tak samo małpa „@” jest charakterystyczna np. dla adresów e‑mail, występuje w niektórych nazwach kont i identyfikatorów, ale nie pełni żadnej roli przy oznaczaniu udziałów jako ukryte. Typowym błędem myślowym jest tu przenoszenie skojarzeń z innych systemów lub aplikacji na mechanizmy udostępniania w Windows – ktoś widzi znak „~” i kojarzy go z „czymś systemowym” albo „ukrytym”, więc zakłada, że tak samo będzie w udostępnianiu sieciowym. Tymczasem w administracji Windows trzeba trzymać się konkretnych mechanizmów: udział jest ukryty tylko wtedy, gdy jego nazwa kończy się na „$”, np. „DANE$”. Nawet jeśli nazwiemy udział „DANE#” czy „DANE@”, będzie on normalnie widoczny w sieci. W praktyce dobra administracja polega na rozróżnieniu: ukrywanie udziału przez „$” służy bardziej porządkowi i ograniczeniu przypadkowego dostępu, a realne bezpieczeństwo zapewniają uprawnienia NTFS, poprawnie skonfigurowane konta użytkowników i grup oraz spójna polityka dostępu.