Wewnętrzny protokół trasowania, oparty na analizie stanu łącza, to
A. EGP
B. OSPF
C. BGP
D. RIP
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz EE.08-SG-20.06).
OSPF jest tutaj właściwą odpowiedzią, bo to wewnętrzny protokół trasowania typu IGP, działający w obrębie jednego systemu autonomicznego, czyli jednej organizacji lub jednej domeny administracyjnej. Najważniejsze jest to, że OSPF korzysta z analizy stanu łącza, a nie z prostego liczenia przeskoków jak starsze protokoły wektorowe. Routery OSPF wymieniają informacje o stanie swoich interfejsów i sąsiedztwach, tworzą bazę LSDB, a potem obliczają najlepsze trasy algorytmem SPF, znanym też jako algorytm Dijkstry. W praktyce daje to szybkie zbieganie sieci po awarii łącza, sensowną skalowalność i możliwość dzielenia sieci na obszary, np. area 0 jako backbone. Moim zdaniem to jeden z podstawowych protokołów, który naprawdę warto znać przy konfiguracji routerów Cisco, MikroTik czy urządzeń operatorskich. Dobra praktyka to planowanie obszarów OSPF, ustawianie poprawnych kosztów interfejsów, zabezpieczanie sąsiedztw uwierzytelnianiem i pilnowanie spójności parametrów hello/dead timer. OSPF jest opisany w standardach IETF, m.in. RFC 2328 dla OSPFv2, używanego w IPv4, oraz RFC 5340 dla OSPFv3, stosowanego głównie przy IPv6.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć, bo wszystkie odpowiedzi dotyczą protokołów trasowania albo historycznie są z tym mocno związane. Kluczowe są jednak dwa określenia: wewnętrzny protokół trasowania oraz analiza stanu łącza. Wewnętrzny oznacza, że protokół działa wewnątrz jednego systemu autonomicznego, na przykład w sieci jednej firmy, szkoły, urzędu albo operatora w ramach jego własnej infrastruktury. Analiza stanu łącza oznacza natomiast, że routery budują mapę topologii i na jej podstawie wyliczają najlepsze ścieżki, a nie tylko przekazują sobie informacje typu: znam trasę, ma tyle przeskoków. RIP nie pasuje, mimo że też jest protokołem wewnętrznym, ponieważ jest protokołem wektora odległości. Bazuje głównie na liczbie hopów, ma limit 15 przeskoków i w większych sieciach jest po prostu mało elastyczny. EGP i BGP kojarzą się z trasowaniem między większymi sieciami, ale nie są tym, o co pytanie pyta. BGP to obecnie podstawowy protokół zewnętrzny, używany między systemami autonomicznymi w Internecie, i działa jako protokół path-vector, a nie link-state. EGP to z kolei starszy protokół zewnętrzny, praktycznie historyczny. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo routing i wybiera znany skrót bez rozróżnienia IGP, EGP, distance-vector, path-vector i link-state. W praktyce sieciowej to rozróżnienie jest bardzo ważne, bo od typu protokołu zależy skalowalność, szybkość reakcji na awarie, sposób projektowania topologii oraz konfiguracja routerów.