Najskuteczniejszą metodą zabezpieczenia domowej sieci Wi-Fi jest
A. zmiana adresu MAC rutera.
B. stosowanie szyfrowania WEP.
C. stosowanie szyfrowania WPA-PSK.
D. zmiana identyfikatora SSID.
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2015 (arkusz E.13-X-15.08).
Najlepszym wyborem jest stosowanie szyfrowania WPA-PSK, bo właśnie ono realnie chroni transmisję radiową między urządzeniem a punktem dostępowym. W sieci Wi-Fi dane lecą przez powietrze, więc bez mocnego szyfrowania ktoś w zasięgu może próbować je podsłuchiwać albo podłączać się do sieci. WPA-PSK, czyli Wi-Fi Protected Access z kluczem współdzielonym, wykorzystuje hasło znane użytkownikom sieci i mechanizmy kryptograficzne do zabezpieczenia komunikacji. W praktyce w domowym routerze najlepiej ustawić WPA2-PSK z AES, a jeśli sprzęt pozwala, WPA3-Personal. Sama nazwa sieci czy adres MAC rutera nie zabezpieczają ruchu tak skutecznie. Moim zdaniem najważniejsza zasada domowej konfiguracji to: silne hasło, wyłączone WPS, aktualny firmware rutera i szyfrowanie WPA2/WPA3. Hasło powinno być długie, losowe albo w formie trudnej do odgadnięcia frazy, na przykład kilkanaście znaków z literami, cyframi i znakami specjalnymi. To jest typowa dobra praktyka branżowa przy zabezpieczaniu sieci bezprzewodowych.
W tym pytaniu łatwo pomylić ukrywanie informacji o sieci z jej prawdziwym zabezpieczeniem. Zmiana adresu MAC rutera nie jest skuteczną metodą ochrony domowej sieci Wi-Fi. Adres MAC to identyfikator interfejsu sieciowego, ale nie pełni roli hasła ani mechanizmu szyfrowania. Co więcej, adresy MAC można podsłuchać w ruchu radiowym i dość łatwo podszyć się pod inny adres, więc opieranie bezpieczeństwa na takim zabiegu jest raczej słabe. Zmiana identyfikatora SSID też nie rozwiązuje problemu. SSID to po prostu nazwa sieci widoczna dla użytkowników. Można ją zmienić z domyślnej, i to jest sensowne z punktu widzenia porządku oraz prywatności, ale sama zmiana nazwy nie zabezpiecza danych. Nawet ukrywanie SSID nie daje dużej ochrony, bo narzędzia diagnostyczne potrafią wykryć taką sieć po ramkach zarządzających. Stosowanie WEP również nie jest dobrą odpowiedzią, mimo że brzmi jak szyfrowanie. WEP jest starym i złamanym standardem bezpieczeństwa Wi-Fi. Ma poważne słabości kryptograficzne, szczególnie związane z użyciem RC4 i krótkich wektorów inicjalizacyjnych, dlatego może zostać złamany w praktyce w krótkim czasie. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że każde szyfrowanie jest dobre. No niestety, w sieciach komputerowych liczy się konkretny standard i jego aktualność. W domowej sieci należy używać WPA-PSK, najlepiej w wariancie WPA2-PSK z AES albo nowszego WPA3-Personal, jeśli urządzenia to obsługują.