Który zakres adresów IPv4 jest właściwie przyporządkowany do klasy?
| Poz. | Zakres adresów IPv4 | Klasa adresu IPv4 |
|---|---|---|
| A. | 1.0.0.0 - 127.255.255.255 | A |
| B. | 128.0.0.0 - 191.255.255.255 | B |
| C. | 192.0.0.0 - 232.255.255.255 | C |
| D. | 233.0.0.0 - 239.255.255.255 | D |
Zakres 128.0.0.0 - 191.255.255.255 jest właściwie przyporządkowany do klasy B, dlatego odpowiedź Poz. B jest poprawna. W klasycznym, klasowym podziale adresów IPv4 o klasie decyduje wartość pierwszego oktetu, czyli pierwszej liczby w adresie. Dla klasy B pierwszy oktet mieści się od 128 do 191, a w zapisie binarnym adresy te zaczynają się od bitów 10. Domyślna maska dla klasy B to 255.255.0.0, czyli /16, co oznacza, że pierwsze dwa oktety identyfikują sieć, a dwa kolejne hosta. W praktyce taki podział był używany dawniej przy projektowaniu większych sieci firmowych, uczelnianych czy operatorskich. Dziś stosuje się głównie CIDR, opisany m.in. w RFC 4632, czyli zapis typu /24, /20, /16 itd., bo jest dużo elastyczniejszy. Mimo to znajomość klas A, B, C i D nadal przydaje się w technikum, na egzaminach i przy czytaniu starszej dokumentacji. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą granicę: A to praktycznie 1-126, B to 128-191, C to 192-223, D to 224-239. Adresy z klasy B mogą też obejmować zakres prywatny 172.16.0.0 - 172.31.255.255 zgodny z RFC 1918, często spotykany w większych sieciach lokalnych.
W tym pytaniu łatwo pomylić historyczny podział klasowy IPv4 z zakresem adresów używanych praktycznie w sieciach. Klasa B jest poprawnie określona jako 128.0.0.0 - 191.255.255.255, ponieważ pierwszy oktet od 128 do 191 ma w zapisie binarnym początek 10. To jest klasyczna zasada adresacji klasowej, znana jeszcze z czasów przed powszechnym CIDR. Pozostałe zakresy zawierają przesunięcia granic albo adresy specjalne, więc nie są dobrym przyporządkowaniem. Zakres 1.0.0.0 - 127.255.255.255 wygląda na klasę A, ale w praktycznym ujęciu egzaminacyjnym klasa A dla adresów hostów kończy się na 126.255.255.255, bo cały blok 127.0.0.0/8 jest zarezerwowany dla pętli zwrotnej, czyli loopback. Najbardziej znany przykład to 127.0.0.1, używany do testowania własnego stosu TCP/IP na komputerze. Zakres dla klasy C nie dochodzi do 232, tylko kończy się na 223.255.255.255. Adresy od 224.0.0.0 należą już do klasy D i są przeznaczone dla multicastu, zgodnie z podejściem opisanym m.in. w RFC 1112. Z kolei klasa D nie zaczyna się od 233, tylko od 224.0.0.0, więc pominięcie zakresu 224-232 też jest błędem. Typowy błąd myślowy polega na zapamiętaniu tylko nazw klas, bez granic pierwszego oktetu. Z mojego doświadczenia najlepiej uczyć się tego po progach: 128, 192, 224 i 240, bo wtedy od razu widać, gdzie kończy się jedna klasa, a zaczyna następna.