Podczas instalacji i konfiguracji serwera DHCP w systemach rodziny Windows Server można dodać zastrzeżenia adresów, które określą
A. adresy IP, które będą przydzielane w ramach zakresu DHCP dopiero po ich autoryzacji.
B. adresy MAC, które nie będą przydzielane w ramach zakresu DHCP.
C. konkretne adresy IP przydzielane urządzeniom na podstawie ich adresu MAC.
D. adresy początkowy i końcowy zakresu serwera DHCP.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz E.13-X-19.01).
Zastrzeżenie adresu w DHCP, czyli reservation, służy do tego, aby konkretnemu urządzeniu zawsze przydzielać ten sam adres IP na podstawie jego adresu MAC, a dokładniej identyfikatora klienta DHCP. W Windows Server robi się to w konsoli DHCP w obrębie danego zakresu, podając nazwę rezerwacji, adres IP, adres MAC karty sieciowej i ewentualnie opis. Dzięki temu komputer, drukarka sieciowa, kamera IP albo centrala VoIP nadal korzysta z DHCP, ale dostaje stały adres. To jest bardzo wygodne w administracji, bo nie trzeba ręcznie wpisywać konfiguracji TCP/IP na urządzeniu, a jednocześnie adresacja jest przewidywalna. Moim zdaniem to jedna z praktyczniejszych funkcji DHCP w małej i średniej sieci. Dobra praktyka jest taka, żeby rezerwacje dokumentować, nadawać im czytelne opisy i nie mieszać ich bez kontroli z adresami ustawionymi statycznie na urządzeniach. Warto też pamiętać, że rezerwacja nie definiuje całego zakresu DHCP, tylko wiąże jeden konkretny adres IP z konkretnym klientem. Serwer DHCP dalej może przekazywać opcje, takie jak brama domyślna, DNS, domena wyszukiwania czy czas dzierżawy, więc zarządzanie zostaje centralne i mniej problematyczne przy zmianach w sieci.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć z konfiguracji DHCP, bo wszystkie dotyczą adresów IP i zakresów, ale w praktyce robią zupełnie inne rzeczy. Zakres DHCP, czyli scope, określa pulę adresów, z której serwer może przydzielać konfigurację klientom. Tam ustala się adres początkowy i końcowy, maskę podsieci, czas dzierżawy oraz opcje, na przykład bramę domyślną i serwery DNS. To nie jest jednak zastrzeżenie, tylko podstawowa definicja puli adresowej. Z mojego doświadczenia uczniowie często wrzucają to do jednego worka, bo w konsoli Windows Server te ustawienia są blisko siebie, ale ich znaczenie administracyjne jest inne. Adresy MAC, które nie mają dostawać adresów z DHCP, wiążą się raczej z filtrowaniem klientów albo blokowaniem urządzeń, a nie z rezerwacją. Można stosować filtry Allow/Deny, ale to jest mechanizm kontroli dostępu do usługi DHCP, nie przypisanie konkretnego IP do konkretnej karty sieciowej. Z kolei wyłączenia adresów, czyli exclusions, oznaczają adresy IP z puli, których serwer ma nie przydzielać automatycznie, na przykład bo są użyte przez router, serwer lub drukarkę ze statyczną konfiguracją. To też nie jest rezerwacja, choć bywa z nią mylone. Nie istnieje też typowy mechanizm polegający na tym, że adresy IP są przydzielane dopiero po ich osobnej autoryzacji w ramach zakresu. W Windows Server autoryzuje się sam serwer DHCP w Active Directory, żeby nie dopuścić do pracy nieuprawnionego serwera w domenie. Klient natomiast otrzymuje adres zgodnie z procesem DHCP Discover, Offer, Request, Acknowledge, a rezerwacja sprawia, że przy tym procesie dostanie wcześniej przypisany adres wynikający z jego MAC lub identyfikatora klienta. Dlatego właściwe rozumienie jest takie: zastrzeżenie to kontrolowane, stałe przypisanie konkretnego IP konkretnemu urządzeniu, przy zachowaniu centralnego zarządzania przez DHCP.