Do podłączenia (zaszycia) kabla w module Keystone należy wykorzystać
A. wkrętak typu Torx.
B. praskę ręczną.
C. bit imbusowy.
D. narzędzie uderzeniowe.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz EE.08-SG-21.01).
Do zaszycia przewodów skrętki w module Keystone używa się narzędzia uderzeniowego, często nazywanego też punch down, nożem uderzeniowym albo narzędziem LSA/Krone. Taki moduł ma złącza IDC, czyli styki samozaciskowe, które przecinają izolację żyły i jednocześnie dociskają miedziany przewodnik do kontaktu. Nie zdejmuje się izolacji z każdej żyły osobno, tylko układa się pary zgodnie ze schematem T568A albo T568B i wciska przewody w odpowiednie rowki. Narzędzie uderzeniowe robi to z odpowiednią siłą, a często od razu odcina nadmiar przewodu. Z mojego doświadczenia to właśnie tu najłatwiej popsuć instalację: za mocno rozplecione pary, pomylone kolory albo wciskanie przewodu śrubokrętem potrafi dać dziwne problemy, np. link działa tylko na 100 Mb/s zamiast 1 Gb/s. Dobre praktyki wynikające ze standardów okablowania strukturalnego, takich jak TIA/EIA-568, ISO/IEC 11801 czy PN-EN 50173, mówią też, żeby zachować jak najmniejsze rozplecenie par i nie robić ostrych zagięć kabla. Moduł Keystone spotkasz w gniazdach abonenckich, patch panelach i puszkach instalacyjnych. Narzędzie uderzeniowe jest więc podstawowym wyposażeniem przy wykonywaniu trwałych zakończeń kabli miedzianych w sieciach LAN.
W tym pytaniu łatwo pomylić narzędzia, bo wszystkie brzmią jak coś z warsztatu montera, ale w okablowaniu strukturalnym każde ma swoje konkretne zastosowanie. Praska ręczna kojarzy się z zaciskaniem przewodów i faktycznie jest używana przy sieciach komputerowych, ale głównie do zaciskania wtyków RJ-45 na końcu kabla. To inna technologia połączenia niż w module Keystone. W Keystone przewody nie są zaciskane we wtyku, tylko wciskane w złącza IDC, gdzie styk rozcina izolację i łapie żyłę miedzianą. Dlatego praska nie zrobi tu poprawnego połączenia, a próba kombinowania może tylko uszkodzić moduł albo kabel. Bit imbusowy oraz wkrętak Torx służą do obsługi śrub o określonym profilu gniazda. Mogą się przydać przy montażu obudowy, szafy rack, uchwytów, paneli albo innych elementów mechanicznych, ale nie służą do terminowania żył skrętki w złączach IDC. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi moduł jako mały element montażowy i zakłada, że skoro jest obudowa, to trzeba coś przykręcić. A sedno pracy jest elektryczne i instalacyjne: trzeba zachować pary, kolejność kolorów T568A lub T568B, właściwy docisk i minimalne rozplecenie przewodów. Moim zdaniem śrubokrętem da się czasem „wepchnąć” żyłę, ale to jest zła praktyka, bo nie zapewnia powtarzalnej siły, może zdeformować styki i później tester pokaże przerwy, przesłuchy albo niestabilne połączenie.