W celu powiększenia lub zmniejszenia ikony na pulpicie należy kręcić kółkiem myszy, przytrzymując jednocześnie klawisz
A. SHIFT
B. TAB
C. ALT
D. CTRL
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2013 (arkusz E.12-X-13.10).
W systemie Windows zmiana rozmiaru ikon na pulpicie za pomocą myszy działa przez przytrzymanie klawisza CTRL i kręcenie kółkiem myszy. To skrót obsługiwany przez Eksplorator Windows, czyli powłokę systemową odpowiedzialną m.in. za pulpit, okna folderów i widok plików. Przytrzymujesz CTRL, przewijasz kółkiem w górę, a ikony zwykle się powiększają; przewijasz w dół, a rozmiar ikon maleje. Moim zdaniem to jedna z tych funkcji, które warto znać, bo przydaje się praktycznie codziennie, szczególnie gdy ktoś pracuje na monitorze o wysokiej rozdzielczości albo ma problemy z czytelnością ikon. Podobna zasada działa też w wielu aplikacjach, np. w przeglądarkach internetowych CTRL + kółko myszy zmienia powiększenie strony. Dobra praktyka w pracy technika to znać takie skróty, bo pozwalają szybko dostosować środowisko użytkownika bez wchodzenia w ustawienia ekranu, skalowania DPI czy menu kontekstowe pulpitu. Warto jednak pamiętać, że nie jest to zmiana rozdzielczości monitora, tylko zmiana widoku elementów interfejsu.
W tym przypadku klawiszem używanym do zmiany rozmiaru ikon na pulpicie jest CTRL, a nie SHIFT, ALT ani TAB. Łatwo się tu pomylić, bo te klawisze też często występują w skrótach klawiaturowych systemu Windows, ale pełnią inne role. SHIFT jest najczęściej kojarzony z zaznaczaniem zakresu plików, pisaniem wielkich liter albo modyfikowaniem działania niektórych poleceń, na przykład trwałym usuwaniem pliku z pominięciem Kosza przez SHIFT + Delete. Nie steruje jednak standardowo skalowaniem ikon pulpitu przy użyciu kółka myszy. ALT z kolei służy głównie do obsługi menu, skrótów aplikacji i przełączania okien, jak ALT + TAB. Sam ALT z kółkiem myszy nie jest typową metodą zmiany rozmiaru ikon w Eksploratorze Windows. TAB jest klawiszem nawigacyjnym, używanym do przechodzenia między polami formularza, elementami interfejsu lub razem z ALT do przełączania aplikacji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zapamiętuje ogólnie, że trzeba przytrzymać jakiś klawisz funkcyjny, ale nie kojarzy go z konkretnym mechanizmem powiększania widoku. W Windows do takich operacji wizualnych najczęściej używa się CTRL, bo ten klawisz w wielu programach oznacza modyfikację polecenia, np. powiększanie, zaznaczanie wielu elementów albo wykonywanie skrótów systemowych. Z mojego doświadczenia warto to sobie przetestować od razu na pulpicie, bo pamięć mięśniowa działa tu lepiej niż samo czytanie teorii.