Który ze znaków w systemach z rodziny Windows należy zastosować podczas udostępniania zasobu ukrytego w sieci?
A. @
B. #
C. $
D. ?
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
W systemach Windows do utworzenia ukrytego udziału sieciowego stosuje się znak $ dopisany na końcu nazwy udostępnienia. Taki zasób nie pojawia się normalnie podczas przeglądania otoczenia sieciowego, więc użytkownik musi znać dokładną ścieżkę UNC, na przykład \\SERWER\Dane$. To jest typowe rozwiązanie w administracji Windows i protokole SMB/CIFS. W praktyce używa się go np. dla udziałów administracyjnych, takich jak C$, ADMIN$ czy IPC$, ale też dla własnych zasobów technicznych, np. katalogu z instalatorami albo skryptami logowania. Ważna rzecz: ukrycie udziału nie jest realnym zabezpieczeniem. Moim zdaniem to częsty haczyk na testach i w pracy też. Dobre praktyki mówią, że trzeba jeszcze ustawić poprawne uprawnienia udziału, uprawnienia NTFS, najlepiej przez grupy domenowe Active Directory, zasadę najmniejszych uprawnień i audyt dostępu. Znak dolara tylko ogranicza widoczność zasobu, ale nie zastępuje kontroli dostępu ani polityki bezpieczeństwa.
W Windowsach ukryty udział sieciowy nie jest tworzony za pomocą znaków takich jak ?, # ani @, bo te symbole mają inne znaczenie albo po prostu nie pełnią takiej funkcji w mechanizmie udostępniania SMB. Znak zapytania kojarzy się czasem z wyszukiwaniem, maskami znaków albo pomocą w poleceniach, ale nie oznacza ukrytego zasobu w sieci. Krzyżyk bywa używany w adresach URL jako fragment strony, w komentarzach w niektórych plikach konfiguracyjnych albo jako zwykły znak specjalny, lecz w nazwie udziału Windows nie powoduje ukrycia. Małpa @ jest znana głównie z adresów e-mail, nazw użytkowników, logowania lub oznaczeń w różnych systemach, ale też nie ma związku z ukrywaniem udziałów SMB. Typowy błąd polega na tym, że ktoś rozpoznaje znak jako „techniczny” i zakłada, że musi mieć specjalne znaczenie administracyjne. W tym przypadku zasada jest konkretna: w rodzinie Windows ukryty udział powstaje przez dodanie znaku dolara na końcu nazwy udostępnienia. Trzeba też pamiętać, że taki udział dalej może być dostępny po wpisaniu pełnej ścieżki, więc nie wolno traktować go jak zabezpieczenia. Bez poprawnych uprawnień NTFS, uprawnień udziału i kontroli kont użytkowników taki zasób może być po prostu źle skonfigurowany, nawet jeśli nie widać go na liście w sieci.