Metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, w której tabele umieszcza się w jednym pliku na dysku sieciowym, a każdy użytkownik pracuje na własnej kopii pliku z kwerendami, formularzami i raportami, nosi nazwę
A. witryny programu SharePoint.
B. serwera bazy danych.
C. folderu sieciowego.
D. dzielonej bazy danych.
Metoda opisana w pytaniu to dzielona baza danych, czyli typowe rozwiązanie stosowane w Microsoft Access przy pracy wielu użytkowników. Chodzi o podział aplikacji na dwie części: back-end, czyli plik z tabelami umieszczony zwykle na dysku sieciowym, oraz front-end, czyli osobny plik z kwerendami, formularzami, raportami, makrami i modułami VBA, z którego korzysta każdy użytkownik na swoim komputerze. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych dobrych praktyk przy Accessie, bo zmniejsza ryzyko uszkodzenia pliku i poprawia wygodę pracy. W praktyce tabele są wtedy linkowane do lokalnej kopii aplikacji, więc użytkownik widzi dane tak, jakby były w jednym pliku, ale interfejs i logika działania nie są współdzielone przez wszystkich naraz. Dzięki temu łatwiej aktualizować formularze czy raporty, bo można podmienić użytkownikom front-end bez ruszania danych. Nadal trzeba pamiętać o uprawnieniach do folderu sieciowego, kopiach zapasowych i stabilnym połączeniu LAN, bo Access nie jest pełnym serwerem bazodanowym jak SQL Server. Jednak dla małych zespołów, np. sekretariatu, magazynu czy pracowni szkolnej, dzielona baza danych jest bardzo sensownym i zgodnym z praktyką sposobem udostępniania danych.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólne udostępnienie pliku z konkretną metodą pracy w Microsoft Access. Określenie serwer bazy danych sugeruje rozwiązanie typu Microsoft SQL Server, MySQL albo PostgreSQL, gdzie istnieje osobna usługa serwerowa obsługująca zapytania, transakcje, blokady i użytkowników. Access w opisanym wariancie tak nie działa. Plik z tabelami leży na udziale sieciowym, a mechanizm Jet/ACE wykonuje operacje głównie po stronie stacji roboczej, więc nie jest to klasyczna architektura klient-serwer. To ważna różnica, bo wpływa na wydajność, bezpieczeństwo i odporność na awarie sieci. Sam folder sieciowy też nie jest nazwą tej metody. Folder jest tylko miejscem przechowywania pliku back-end, czyli technicznym elementem całego rozwiązania, a nie modelem organizacji bazy. Podobnie SharePoint może być używany do współpracy i publikowania danych, ale opis z pytania mówi wyraźnie o tabelach w jednym pliku na dysku sieciowym oraz lokalnych kopiach pliku z formularzami, raportami i kwerendami. To jest klasyczny podział bazy Access na front-end i back-end. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo „sieciowy” i od razu kojarzy je z serwerem albo witryną internetową. W praktyce trzeba patrzeć na strukturę rozwiązania: wspólne tabele plus oddzielny interfejs użytkownika oznaczają dzieloną bazę danych. Przy takim podejściu nadal warto dbać o backup, prawa dostępu do katalogu i regularną kompaktację pliku, bo Access bywa wrażliwy na zerwane połączenia i jednoczesną pracę wielu osób.