Metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, dotycząca wszystkich obiektów bazy umieszczonych na dysku sieciowym i używanych jednocześnie przez różne osoby, nosi nazwę
A. serwera bazy danych.
B. dzielonej bazy danych.
C. witryny programu SharePoint.
D. folderu sieciowego.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz E.14-X-14.05).
W Microsoft Access taka metoda polega na umieszczeniu jednego pliku bazy danych, np. ACCDB, w folderze sieciowym, do którego dostęp ma kilka osób. Właśnie dlatego poprawna odpowiedź to folderu sieciowego. Użytkownicy otwierają ten sam plik z udziału sieciowego, a Access sam obsługuje blokowanie rekordów, plik blokady LACCDB oraz kontrolę jednoczesnej pracy. W praktyce może to wyglądać tak: w małej firmie baza klientów leży na dysku sieciowym, a pracownicy z kilku komputerów dopisują zamówienia albo aktualizują dane kontaktowe. Ważne jest jednak, żeby folder miał dobrze ustawione uprawnienia odczytu i zapisu, bo bez tego baza może działać niestabilnie. Z mojego doświadczenia to rozwiązanie jest proste, ale dobre głównie dla niewielkich zespołów i niezbyt dużego obciążenia. Dobrą praktyką branżową jest robienie kopii zapasowych, unikanie pracy przez słabe Wi-Fi oraz pilnowanie, żeby użytkownicy zamykali bazę poprawnie. Przy większej liczbie osób zwykle lepsze jest rozdzielenie bazy na część z tabelami i część z formularzami, ale w treści pytania chodzi konkretnie o wariant, gdzie wszystkie obiekty bazy znajdują się razem na dysku sieciowym.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka różnych sposobów udostępniania danych w Accessie, bo wszystkie brzmią dość technicznie i jakoś kojarzą się z pracą wielu użytkowników. Kluczowe jest jednak sformułowanie, że wszystkie obiekty bazy są umieszczone na dysku sieciowym i jednocześnie używane przez różne osoby. To opisuje udostępnienie pliku bazy przez folder sieciowy, czyli najprostszy model pracy wielostanowiskowej w Microsoft Access. Serwer bazy danych oznaczałby raczej środowisko typu SQL Server, MySQL albo PostgreSQL, gdzie dane są obsługiwane przez osobną usługę serwerową, a aplikacja kliencka tylko wysyła zapytania. Access jako plik ACCDB leżący na udziale sieciowym nie jest takim serwerem, nawet jeśli fizycznie znajduje się na komputerze pełniącym rolę serwera plików. Dzielona baza danych też może brzmieć sensownie, ale w Accessie zwykle oznacza podział na backend z tabelami oraz frontend z formularzami, raportami, kwerendami i kodem VBA, najczęściej instalowany lokalnie u użytkowników. To jest bardzo dobra praktyka przy większej pracy zespołowej, moim zdaniem nawet dużo bezpieczniejsza, ale nie pasuje do opisu wszystkich obiektów w jednym miejscu. SharePoint z kolei dotyczy publikowania lub synchronizowania danych z platformą współpracy Microsoft, a nie zwykłego otwarcia jednego pliku bazy z dysku sieciowego. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że ktoś widzi hasło jednocześnie przez różne osoby i od razu wybiera najbardziej profesjonalnie brzmiącą opcję. W informatyce nazwa mechanizmu zależy jednak od architektury: plik w udziale sieciowym to folder sieciowy, silnik usługowy to serwer bazy danych, a podział front-end/back-end to dzielona baza.