Aby zrealizować algorytm wyznaczający największą z trzech liczb a, b, c, wystarczy zastosować:
Źle. Wystarczą trzy zmienne (a, b, c) plus ewentualnie wynik.
Źle. Dla zaledwie trzech liczb pętla jest zbędna - wystarczą porównania.
Źle. Tablice nie są potrzebne do porównania trzech zmiennych.
Dobrze. Dwoma porównaniami można wyłonić największą z trzech liczb.
Aby znaleźć największą z trzech liczb, wystarczą dwa warunki (porównania). Najpierw porównujemy a z b i większą z nich przyjmujemy jako tymczasowe maksimum, a potem porównujemy to maksimum z c - stąd dwa warunki. Schematycznie:
if (a > b) max = a; else max = b; if (c > max) max = c;. Liczba potrzebnych porównań do znalezienia największej z n elementów to n-1, więc dla trzech liczb są to dokładnie dwa. Pętla czy tablice są tu zbędne, bo elementów jest niewiele i znamy je z góry. Dlatego wystarczą dwa warunki.Pozostałe odpowiedzi proponują niepotrzebnie złożone środki. Jedna pętla miałaby sens przy nieznanej z góry, większej liczbie elementów (np. w tablicy), ale dla trzech konkretnych zmiennych a, b, c jest zbędna - wystarczy je porównać wprost. Dwie tablice w ogóle nie są potrzebne: nie przechowujemy zbiorów danych, tylko porównujemy trzy wartości. Pięć zmiennych to nadmiar - realnie wystarczają trzy dane wejściowe i ewentualnie zmienna na wynik. Największą z trzech liczb wyłania się dwoma porównaniami, dlatego poprawna jest odpowiedź „dwa warunki”.