Pogrubienie tekstu za pomocą znacznika <b> można uzyskać także przy wykorzystaniu właściwości CSS
A. text-size
B. font-weight
C. font-size
D. text-weight
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz EE.09-SG-21.01).
Właściwością CSS odpowiadającą za pogrubienie tekstu jest font-weight. To ona steruje grubością kroju pisma, czyli tym, czy tekst ma wyglądać normalnie, półgrubo, grubo albo bardzo grubo, o ile dana czcionka obsługuje takie warianty. W praktyce można zapisać na przykład: font-weight: bold; albo bardziej precyzyjnie: font-weight: 700;. Warto wiedzieć, że wartości liczbowe zwykle mieszczą się w zakresie od 100 do 900, gdzie 400 odpowiada najczęściej normalnej grubości, a 700 pogrubieniu. Moim zdaniem to jest jedna z tych właściwości CSS, które naprawdę warto kojarzyć od razu, bo pojawia się prawie w każdym projekcie strony. Element b w HTML może wizualnie pogrubić tekst, ale w nowoczesnym podejściu dobrą praktyką jest oddzielanie struktury dokumentu od wyglądu. HTML opisuje znaczenie i układ treści, a CSS odpowiada za prezentację. Dlatego jeśli chcesz pogrubić nagłówek, ważny fragment menu albo etykietę formularza, najczęściej lepiej zrobić to przez klasę CSS, np. .important { font-weight: 700; }. Dzięki temu kod jest czytelniejszy, łatwiejszy do utrzymania i zgodny z typowym podejściem stosowanym przy tworzeniu stron WWW.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka podobnie brzmiących nazw, bo wszystkie odnoszą się jakoś do tekstu albo czcionki. W CSS nie każda nazwa, która wygląda logicznie po angielsku, faktycznie istnieje w standardzie. text-weight brzmi sensownie, bo weight oznacza wagę albo grubość, ale taka właściwość CSS nie jest standardową właściwością do pogrubiania tekstu. Przeglądarka po prostu zignoruje taki zapis, więc efektu nie będzie. Podobnie text-size może wydawać się naturalne, jednak CSS używa innego nazewnictwa i rozmiar tekstu ustawia się przez font-size, nie przez text-size. Z kolei font-size jest poprawną właściwością CSS, ale służy do czegoś innego: zmienia wielkość znaków, na przykład 16 px, 1.2 em albo 120%, a nie ich grubość. To częsty błąd myślowy, bo ktoś widzi słowo font i zakłada, że chodzi o dowolny wygląd czcionki. W praktyce CSS rozdziela te cechy do osobnych właściwości: font-size odpowiada za rozmiar, font-family za krój, font-style za kursywę, a font-weight za grubość. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać to przez prosty przykład: jeśli tekst ma być większy, używasz font-size, a jeśli ma być grubszy, używasz font-weight. Takie rozróżnienie jest ważne nie tylko na sprawdzianie, ale też przy pisaniu realnych arkuszy stylów, bo błędne nazwy właściwości nie powodują zwykle komunikatu błędu, tylko są cicho pomijane przez przeglądarkę.