Która cecha grafiki wektorowej jest prawdziwa?
A. Nie można przetworzyć jej na grafikę rastrową.
B. Grafika wektorowa jest nieskalowalna.
C. Raz utworzoną nie można edytować.
D. Grafika wektorowa jest niezależna od rozdzielczości.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz E.14-SG-20.06).
Grafika wektorowa jest niezależna od rozdzielczości, bo obraz nie jest zapisany jako siatka pikseli, tylko jako opis matematyczny obiektów: punktów, odcinków, krzywych Béziera, konturów, wypełnień i transformacji. Dzięki temu logo, ikona albo znak graficzny może być powiększony z rozmiaru małej naklejki do wielkiego baneru i nadal mieć ostre krawędzie. Dopiero przy wyświetlaniu na ekranie albo eksporcie do PNG/JPG program przelicza taki opis na piksele, czyli wykonuje rasteryzację. W praktyce to bardzo ważne w projektowaniu identyfikacji wizualnej, ikon do aplikacji, infografik i elementów stron WWW, szczególnie w formacie SVG. Z mojego doświadczenia, dobra praktyka jest taka: projekt źródłowy trzymać w wersji wektorowej, a pliki rastrowe eksportować tylko wtedy, gdy są potrzebne do konkretnego użycia. Rozdzielczość typu 300 DPI ma znaczenie głównie przy eksporcie do druku lub bitmapy, a nie dla samego oryginału wektorowego.
W grafice wektorowej często myli się sposób zapisu obrazu z tym, co widać na ekranie. To, że obraz ostatecznie pojawia się na monitorze jako piksele, nie oznacza jeszcze, że sam plik źródłowy jest rastrowy. Wektor zapisuje kształty jako obiekty opisane matematycznie, dlatego można je edytować: zmieniać kolor wypełnienia, grubość konturu, położenie punktów, kształt krzywych czy kolejność warstw. Oczywiście zależy to od formatu i programu, bo np. spłaszczony eksport może ograniczyć edycję, ale zasada działania grafiki wektorowej nie polega na jednorazowym, nieodwracalnym utworzeniu obrazu. Błędne jest też przekonanie, że grafika wektorowa jest nieskalowalna. Właśnie skalowalność jest jej największą zaletą: powiększanie nie powoduje typowej pikselozy, rozmycia ani schodkowanych krawędzi, które znamy z bitmap słabej jakości. Nieprawdziwe jest również założenie, że nie da się jej przetworzyć na grafikę rastrową. Da się i robi się to bardzo często, na przykład eksportując projekt z SVG, PDF, EPS albo AI do PNG, JPG czy TIFF. Taki proces nazywa się rasteryzacją. Typowy błąd myślowy polega na wrzucaniu do jednego worka edycji, skalowania i eksportu. W praktyce najlepiej pamiętać prosto: wektor jest elastycznym źródłem, raster jest konkretnym obrazem z pikseli, dobrym do zdjęć i gotowych publikacji.