Aby zbadać rozkład ilościowy poszczególnych kolorów zdjęcia, należy użyć
A. balansu kolorów.
B. histogramu.
C. desaturacji.
D. rozmycia Gaussa.
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2016 (arkusz E.14-X-16.08).
Histogram jest właściwym narzędziem do badania rozkładu ilościowego kolorów i jasności w zdjęciu. Pokazuje, ile pikseli obrazu ma określone wartości tonalne, zwykle w zakresie od czerni do bieli, a w trybie kolorowym osobno dla kanałów RGB: czerwonego, zielonego i niebieskiego. Dzięki temu można szybko ocenić, czy zdjęcie jest niedoświetlone, prześwietlone, ma zbyt mały kontrast albo czy któryś kanał koloru dominuje. W praktyce używa się tego np. w Photoshopie, GIMP-ie, Lightroomie czy narzędziach do obróbki RAW. Jeżeli słupki histogramu są mocno dociśnięte do prawej krawędzi, może występować przepalenie jasnych partii. Gdy skupiają się po lewej, obraz jest bardzo ciemny. Moim zdaniem histogram to jedno z tych narzędzi, które wygląda niepozornie, ale daje bardzo dużo informacji technicznych. W dobrej praktyce edycji grafiki nie ocenia się ekspozycji tylko na oko, bo monitor może być źle skalibrowany. Histogram daje bardziej obiektywną kontrolę nad obrazem.
Do analizy rozkładu ilościowego kolorów nie służy desaturacja, balans kolorów ani rozmycie Gaussa, mimo że wszystkie te narzędzia mogą występować w programach graficznych obok histogramu. Desaturacja usuwa lub zmniejsza nasycenie barw, czyli prowadzi obraz w stronę skali szarości. Może pomóc zobaczyć kontrast tonalny, ale nie pokazuje liczby pikseli o konkretnych wartościach koloru. To częsty błąd myślowy: skoro narzędzie zmienia kolorystykę, to ktoś zakłada, że również ją mierzy. A to nie to samo. Balans kolorów służy do korygowania przewagi barw, na przykład gdy zdjęcie jest zbyt niebieskie albo zbyt żółte przez złą temperaturę barwową. Jest to narzędzie regulacyjne, a nie diagnostyczny wykres rozkładu danych obrazu. Rozmycie Gaussa działa jeszcze inaczej, bo uśrednia wartości pikseli w sąsiedztwie i powoduje zmiękczenie szczegółów, redukcję ostrości lub wygładzenie tła. Przydaje się w retuszu, maskach i efektach specjalnych, ale nie informuje, ile jest pikseli czerwonych, ciemnych czy jasnych. W profesjonalnej obróbce zdjęć najpierw warto odczytać histogram, a dopiero potem świadomie stosować korekty ekspozycji, poziomów, krzywych czy balansu barw. Inaczej pracuje się trochę na wyczucie, co czasem działa, ale technicznie jest mniej pewne.