Aby uzyskać informacje o środowisku pracy serwera obsługującego PHP, należy skorzystać z funkcji
Źle. Nazwa
phpgetinfo() brzmi prawdopodobnie, ale takiej funkcji w PHP nie ma - jej użycie spowoduje błąd o nieznanej funkcji.Dobrze.
phpinfo() wypisuje pełny raport o konfiguracji PHP i środowisku serwera: wersję, rozszerzenia i ustawienia.Źle. Funkcja
php() nie istnieje w języku PHP - taka nazwa nie jest zdefiniowana, więc jej wywołanie zakończyłoby się błędem.Źle.
phpinformation() to wymyślona nazwa, której PHP nie udostępnia - poprawną funkcją raportującą środowisko jest phpinfo().Funkcja
phpinfo() po wywołaniu generuje gotową stronę z kompletem informacji o środowisku, w którym działa PHP. Znajdziesz tam wersję interpretera, listę załadowanych rozszerzeń, aktywne ustawienia z pliku php.ini, ścieżki i zmienne środowiskowe oraz dane o serwerze HTTP. Dzięki temu szybko sprawdzisz, czy potrzebny moduł jest dostępny i jak skonfigurowane jest środowisko - to podstawowe narzędzie diagnostyczne przy wdrażaniu i uruchamianiu aplikacji. Wystarczy umieścić w skrypcie wywołanie tej funkcji i otworzyć stronę w przeglądarce. Pamiętaj jednak, by nie zostawiać takiego pliku na działającym serwerze publicznie - ujawnia on szczegóły konfiguracji, które mogą pomóc atakującemu.Tylko jedna z podanych nazw to prawdziwa funkcja PHP.
php() wygląda jak skrót od nazwy języka, ale w PHP nie ma funkcji o takiej nazwie - jej wywołanie zgłosi błąd o nieznanej funkcji. Podobnie phpgetinfo() brzmi sensownie i kojarzy się z pobieraniem informacji, lecz również nie została zdefiniowana w języku; nie znajdziesz jej w dokumentacji PHP. phpinformation() to kolejna zmyślona nazwa - dłuższy zapis, który nigdy nie był częścią PHP. Te trzy warianty celowo przypominają poprawną odpowiedź, by sprawdzić, czy znasz dokładną nazwę. Środowisko serwera raportuje wyłącznie phpinfo(): po wywołaniu wypisuje wersję PHP, załadowane rozszerzenia, ustawienia php.ini oraz dane o serwerze. Jeśli nie masz pewności co do nazwy funkcji, sprawdź ją w oficjalnej dokumentacji - to pozwala uniknąć sięgania po nieistniejące wywołania.