Integralność encji w bazie danych zostanie zachowana, jeżeli między innymi:
Źle. To opisuje integralność referencyjną, nie encji.
Źle. To wymóg ogólny przy definicji tabeli, nie istota integralności encji.
Źle. Klucz główny może być też tekstem czy złożeniem kolumn - typ nie jest tu warunkiem.
Dobrze. Integralność encji wymaga, by każda tabela miała klucz główny jednoznacznie identyfikujący wiersze.
Integralność encji to reguła wymagająca, by każda tabela (encja) miała klucz główny, którego wartości są unikatowe i różne od NULL. Dzięki temu każdy wiersz da się jednoznacznie zidentyfikować, a w tabeli nie powstaną duplikaty „tego samego” rekordu. To jeden z filarów modelu relacyjnego - obok integralności dziedzinowej (poprawny typ/zakres wartości) i referencyjnej (zgodność klucza obcego z głównym). Dlatego integralność encji zachowuje się, definiując dla każdej tabeli klucz główny.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują integralności encji. To, że klucz główny jest liczbą całkowitą, bywa wygodne, ale nie jest wymogiem - kluczem może być tekst (np. PESEL) albo zestaw kolumn. Przypisanie każdej kolumnie typu danych to ogólna zasada projektowania tabeli, dotycząca integralności dziedzinowej, a nie identyfikacji wierszy. Wymaganie, by każdy klucz główny miał odpowiadający mu klucz obcy w innej tabeli, opisuje integralność referencyjną (spójność powiązań). Integralność encji polega na istnieniu klucza głównego w każdej tabeli, dlatego ta odpowiedź jest poprawna.