Jednostka lpi (ang. lines per inch) określa
Lpi, czyli linie na cal, to jednostka liniatury rastra w druku. Drukarnia nie odwzorowuje odcieni ciągłymi barwami, tylko siatką punktów rastrowych różnej wielkości ułożonych w linie. Liniatura mówi, ile takich linii mieści się na calu: gazety drukuje się zwykle z liniaturą 85-100 lpi, a albumy i katalogi 150-175 lpi. Im wyższa liniatura, tym drobniejszy raster i dokładniejsze przejścia tonalne. W praktyce grafik przygotowuje obraz o rozdzielczości mniej więcej dwukrotnie większej od liniatury, czyli 300 ppi dla 150 lpi. Do zapamiętania trzy jednostki: ppi - piksele obrazu, dpi - punkty drukarki, lpi - linie rastra.
Wszystkie błędne opisy pasują do innych jednostek, z którymi lpi łatwo pomylić. Rozdzielczość obrazu na ekranie wyraża się w ppi, czyli pikselach na cal, i zależy od liczby pikseli matrycy oraz jej przekątnej. Liczbę klatek na sekundę w animacji czy filmie mierzy się w fps - 25 klatek to standard telewizji PAL. Liczba bitów opisujących kolor piksela to głębia kolorów, podawana w bitach, np. 24 bity dla 16,7 mln barw. Lpi należy do świata poligrafii: opisuje gęstość siatki rastra, którą maszyna drukarska odwzorowuje odcienie na papierze. Zapamiętaj skojarzenie: litera l jak lines, czyli linie rastra. Liniaturę ustala drukarnia na podstawie rodzaju papieru i maszyny, a grafik dostosowuje do niej rozdzielczość obrazu. Wszystkie te wielkości opisują obraz, ale każda dotyczy innego etapu: wyświetlania, druku albo zapisu pliku.