Wskaż błędny opis refaktoryzacji kodu.
Refaktoryzacja to porządkowanie kodu, które nie zmienia tego, co program robi. Po niej program daje dokładnie te same wyniki, ale kod jest czytelniejszy i łatwiej go dalej rozwijać. Dodawanie nowych funkcji to osobna praca, więc opis, że refaktoryzacja służy do rozbudowy programu, jest błędny.
Typowe kroki refaktoryzacji to zmiana nazw zmiennych na mówiące, wydzielenie powtarzającego się kodu do funkcji, podział zbyt długiej funkcji na mniejsze i usunięcie martwego kodu. Bezpiecznie refaktoryzuje się małymi krokami, uruchamiając po każdym testy, które potwierdzają, że działanie się nie zmieniło. Środowiska IDE mają do tego gotowe polecenia, np. Rename albo Extract Method.
Problem z tym pytaniem polega na tym, że trzy opisy są poprawne, a tylko jeden przeczy definicji. Poprawa struktury bez zmiany zewnętrznego działania to wręcz definicja refaktoryzacji, sformułowana tak m.in. przez Martina Fowlera w jego książce o tej technice.
Łatwiejsze czytanie, testowanie i rozwijanie programu to główny cel tej pracy, a wydzielenie powtarzającego się fragmentu do osobnej funkcji to jedna z najczęstszych technik refaktoryzacji. Oba opisy są zatem trafne i nie mogą być odpowiedzią.
Błędny jest opis mówiący o dodawaniu nowych funkcji. Refaktoryzacja z założenia nie zmienia zachowania programu, a nowa funkcja zmienia je zawsze. Często refaktoryzuje się kod tuż przed dodaniem nowej funkcji, żeby było ją łatwiej wpleść, ale to dwa osobne etapy.
Pytania typu „wskaż błędny opis” wymagają odwrócenia myślenia: szukasz zdania fałszywego.