Z relacji przedstawionej na obrazie można wyczytać, że jest ona relacją
A. jeden do jednego, gdzie obie tabele mają zdefiniowane klucze obce.
B. wiele do wielu pomiędzy kluczami głównymi obu tabel.
C. jeden do wielu, gdzie kluczem obcym jest pole w tabeli uslugi.
D. jeden do wielu, gdzie kluczem obcym jest pole w tabeli kadra.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2022 (arkusz EE.09-SG-22.01).
Poprawna jest odpowiedź: jeden do wielu, gdzie kluczem obcym jest pole w tabeli uslugi. Na schemacie tabela uslugi zawiera pole kadra_id oznaczone jako FK, czyli klucz obcy. To pole przechowuje wartość identyfikatora z tabeli kadra, najczęściej kadra.id. Oznacza to, że jeden rekord z tabeli kadra może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli uslugi, a każda usługa wskazuje jednego pracownika kadry. Reguła do zapamiętania: w relacji jeden do wielu klucz obcy znajduje się po stronie wielu. W praktyce takie rozwiązanie pozwala dopisywać kolejne usługi bez powielania danych pracownika. Typową pułapką jest ocenianie relacji tylko po nazwach tabel, zamiast sprawdzenia, w której tabeli występuje pole FK.
Na schemacie decydujące jest położenie pola oznaczonego jako FK. Poprawna jest odpowiedź: jeden do wielu, gdzie kluczem obcym jest pole w tabeli uslugi. Wariant jeden do wielu, gdzie kluczem obcym jest pole w tabeli kadra pasowałby do odwrotnego układu - wtedy to tabela kadra zawierałaby pole wskazujące rekord z tabeli uslugi. Wariant jeden do jednego, gdzie obie tabele mają zdefiniowane klucze obce wymagałby ograniczenia unikalności lub konstrukcji zapewniającej, że jednemu rekordowi odpowiada dokładnie jeden rekord w drugiej tabeli; sam widoczny klucz obcy tego nie pokazuje. Wariant wiele do wielu pomiędzy kluczami głównymi obu tabel wymaga tabeli pośredniej z kluczami obcymi do obu tabel, np. osobnej tabeli łączącej. Typowy błąd polega na rozpoznawaniu relacji po samej linii na diagramie, bez sprawdzenia, po której stronie znajduje się klucz obcy.