Aby utworzyć relację jeden-do-wielu, w tabeli po stronie „wiele” należy zdefiniować:
Źle. Tak opisuje się raczej tabelę łączącą w relacji m:n, a nie 1:n.
Źle. Klucz obcy wskazuje na klucz PODSTAWOWY tabeli nadrzędnej, nie na jej klucz obcy.
Źle. Klucz podstawowy identyfikuje własne wiersze, nie służy do powiązania z inną tabelą.
Dobrze. Klucz obcy po stronie „wiele” odwołuje się do klucza podstawowego strony „jeden”.
W relacji jeden-do-wielu jeden rekord tabeli „jeden” łączy się z wieloma rekordami tabeli „wiele”. Powiązanie tworzy się przez dodanie po stronie „wiele” klucza obcego, który wskazuje na klucz podstawowy tabeli po stronie „jeden”. Dzięki temu każdy rekord podrzędny wie, do którego rekordu nadrzędnego należy. Dlatego poprawna jest definicja klucza obcego wskazującego na klucz podstawowy strony „jeden”.
Pozostałe odpowiedzi błędnie opisują budowę relacji 1:n. Klucz obcy nie wskazuje na klucz obcy innej tabeli, lecz zawsze na jej klucz PODSTAWOWY - to on jednoznacznie identyfikuje rekord nadrzędny. Klucz sztuczny odnoszący się do kluczy podstawowych obu tabel pasuje raczej do tabeli pośredniczącej w relacji wiele-do-wielu, a nie jeden-do-wielu. Klucz podstawowy służy do identyfikacji własnych wierszy tabeli i nie tworzy powiązania z inną tabelą. Relację 1:n buduje klucz obcy po stronie „wiele” wskazujący na klucz podstawowy strony „jeden”.