Aby skorzystać ze skryptu zapisanego w pliku przyklad.js, należy połączyć go ze stroną za pomocą kodu
<script src="przyklad.js"></script>
src wskazuje plik, który przeglądarka pobierze i wykona.<link rel="script" href="przyklad.js">
<link> dołącza m.in. arkusze stylów, a nie skrypty.<script>przyklad.js</script>
<script link="przyklad.js"></script>
<script> nie ma atrybutu link.Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz EE.09-X-19.06).
Zewnętrzny plik JavaScript dołącza się znacznikiem <script> z atrybutem src, który wskazuje ścieżkę do pliku: <script src="przyklad.js"></script>. Przeglądarka pobiera plik i wykonuje jego kod tak, jakby był wpisany w stronę. Znacznik zamykający jest obowiązkowy, a wnętrze zostaje puste.
Miejsce wstawienia ma znaczenie: skrypt w sekcji <head> uruchamia się przed zbudowaniem strony, dlatego często umieszcza się go tuż przed </body> albo dodaje atrybut defer, który odkłada wykonanie do wczytania całego dokumentu. Ten sam plik można dołączyć do wielu podstron, a przeglądarka zapamięta go w pamięci podręcznej.
Takie rozwiązanie ułatwia też utrzymanie większych serwisów.
Problem z tym zadaniem bierze się z mieszania sposobów dołączania różnych plików. Zapis z nazwą pliku wpisaną między znaczniki <script> i </script> nie wczyta pliku: przeglądarka potraktuje tekst przyklad.js jako kod JavaScript i spróbuje go wykonać, co skończy się błędem.
Atrybut link nie istnieje w znaczniku <script>, więc przeglądarka go zignoruje i nic nie pobierze. Z kolei <link> z atrybutem href służy do dołączania zasobów takich jak arkusze stylów, na przykład <link rel="stylesheet" href="styl.css">. Wartość rel="script" nie jest prawidłowa i nie spowoduje wykonania skryptu.
Plik JavaScript wskazuje się wyłącznie atrybutem src znacznika <script>.
Łatwo zapamiętać tę różnicę: skrypty wskazuje się atrybutem src, tak jak obrazy, a arkusze stylów atrybutem href w znaczniku link, tak jak odnośniki.