W europejskim standardzie telewizji PAL obraz jest wyświetlany z częstotliwością
Standard PAL, używany w telewizji w Polsce i większości Europy, wyświetla 25 klatek na sekundę. Wartość wynika z częstotliwości sieci energetycznej 50 Hz: obraz przesyłano z przeplotem jako 50 półobrazów na sekundę, czyli 25 pełnych klatek. Do zapamiętania trzy liczby: kino - 24 kl./s, PAL - 25 kl./s, NTSC (Ameryka Północna, Japonia) - ok. 30 kl./s, dokładnie 29,97. Przy montażu filmu dla polskiej telewizji albo na płytę DVD w formacie PAL ustawia się więc 25 kl./s, żeby uniknąć szarpania obrazu przy konwersji. Kamery i programy montażowe sprzedawane w Europie często proponują 25 kl./s albo jej wielokrotność, czyli 50 kl./s.
Łatwo pomylić PAL z innymi standardami, bo wszystkie wartości wyglądają podobnie. Około 30 klatek na sekundę to amerykański i japoński standard NTSC, oparty na sieci 60 Hz. 24 klatki na sekundę to tradycyjna częstotliwość taśmy filmowej w kinie i wielu produkcjach kinowych. 15 klatek na sekundę to za mało, by ruch wydawał się płynny - taki obraz wygląda na skokowy i spotyka się go raczej w prostych animacjach albo nagraniach z kamer monitoringu. W Europie sieć ma częstotliwość 50 Hz, dlatego PAL przesyła 50 półobrazów, czyli 25 pełnych klatek na sekundę. Liczby różnią się niewiele, dlatego dobrze pamiętać, skąd się biorą. Telewizja analogowa była zsynchronizowana z częstotliwością sieci energetycznej: w Ameryce 60 Hz daje około 30 klatek, w Europie 50 Hz daje 25 klatek. Kino ma własną, starszą tradycję 24 klatek, niezwiązaną z siecią.