W procesie walidacji stron internetowych nie bada się
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz E.14-X-14.05).
Poprawna jest odpowiedź o źródle pochodzenia narzędzi edytorskich. Walidacja ocenia gotowy kod i zachowanie strony, a nie to, w jakim programie powstała. Plik HTML napisany w Notatniku, w Visual Studio Code czy w edytorze WYSIWYG jest dla walidatora identyczny, jeśli zawiera ten sam kod. Podczas walidacji i testowania sprawdza się natomiast składnię (zgodność ze specyfikacją HTML i CSS), działanie odnośników oraz wygląd i funkcjonowanie strony w różnych przeglądarkach.
Do zapamiętania: walidator W3C dla HTML działa pod adresem validator.w3.org, a dla CSS pod adresem jigsaw.w3.org/css-validator. Linki sprawdza się osobnym narzędziem (np. W3C Link Checker), a zgodność z przeglądarkami - testując stronę w Chrome, Firefoksie, Edge i Safari albo w ich trybach emulacji urządzeń.
Wszystkie trzy błędne odpowiedzi opisują rzeczy, które przy sprawdzaniu strony bada się bardzo starannie. Błędy składni kodu to podstawowy cel walidatora: niedomknięte znaczniki, błędne zagnieżdżenie, brak wymaganych atrybutów, takich jak alt w obrazie. Działanie linków sprawdza się, bo martwy odnośnik (błąd 404) psuje nawigację i ocenę strony w wyszukiwarkach. Zgodność z przeglądarkami bada się, ponieważ ten sam kod może wyglądać i działać trochę inaczej w różnych silnikach renderujących.
Jedyną rzeczą bez znaczenia dla wyniku jest to, jakim edytorem przygotowano stronę. Pułapką jest tu przeczenie w poleceniu: pytanie dotyczy tego, czego się nie bada, więc trzeba wskazać czynność spoza walidacji, a nie jej typowy element. Przy pytaniach z wyróżnionym „nie” warto po wyborze przeczytać polecenie jeszcze raz i upewnić się, że zaznaczona odpowiedź nie jest rzeczywistym etapem testowania strony.