Wskaźnik HTML, który umożliwia oznaczenie tekstu jako błędnego lub nieodpowiedniego poprzez jego przekreślenie, to jaki?
Element <s> w HTML służy do oznaczania tekstu jako nieaktualnego, błędnego albo już nieobowiązującego poprzez jego przekreślenie. Przeglądarka domyślnie renderuje taki fragment z poziomą linią przez środek tekstu. W praktyce używa się go np. przy cenach promocyjnych: <p>Stara cena: <s>199 zł</s> Nowa cena: 149 zł</p> albo przy korektach treści, kiedy chcemy pokazać, że coś zostało zmienione, ale wciąż widoczne jest, co było wcześniej. Warto wiedzieć, że historycznie do podobnych celów używano też <strike>, ale ten znacznik jest przestarzały (deprecated) w standardzie HTML i nie powinien być już stosowany. Moim zdaniem lepiej od razu przyzwyczajać się do poprawnych, aktualnych tagów, bo to się później opłaca przy większych projektach. W nowszych specyfikacjach HTML5 zaleca się stosowanie <s> właśnie do treści nieaktualnych, ale nie takich, które zostały formalnie wycofane – do tego jest znacznik <del>, który dodatkowo semantycznie wskazuje usunięcie fragmentu, często używany w systemach kontroli wersji treści. Z mojego doświadczenia warto rozróżniać <s>, <del> i <ins>, bo w połączeniu z CSS i narzędziami do dostępności (np. czytnikami ekranu) daje to lepszą semantykę dokumentu. Dobrą praktyką jest też nie nadużywać przekreśleń tylko dla „efektu wizualnego” – jeśli chcesz coś tylko wyróżnić graficznie, lepiej użyć CSS, a znaczników semantycznych używać zgodnie z ich przeznaczeniem.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne znaczniki HTML, bo wiele z nich wpływa na wygląd tekstu, ale pełnią zupełnie inne role semantyczne. W standardzie HTML <b> odpowiada głównie za pogrubienie tekstu, bez nadawania mu specjalnego znaczenia. To po prostu wizualne wyróżnienie, coś jak podkręcenie czcionki w edytorze tekstu. Nie informuje jednak, że treść jest błędna, nieaktualna czy powinna być zignorowana. W nowoczesnym kodzie, jeśli chcemy podkreślić ważność treści, lepszym wyborem jest <strong>, a nie <b>. Podobnie <em> nie ma nic wspólnego z przekreśleniem – ten znacznik służy do emfazy, czyli zaakcentowania fragmentu zdania, zwykle renderowany jest kursywą. Semantycznie oznacza, że dany fragment ma inne brzmienie albo nacisk w wypowiedzi, co jest istotne np. dla czytników ekranu czy tłumaczeń. Z kolei <u> historycznie kojarzy się z podkreślaniem tekstu, ale w HTML5 jego znaczenie zostało doprecyzowane: używa się go raczej do oznaczania treści, które są w jakiś sposób wyróżnione konwencjonalnie (np. błąd ortograficzny, nazwa własna w tekście innym alfabetem), a nie do dekoracyjnego podkreślania wszystkiego jak leci. Typowym błędem jest myślenie kategoriami „jak to wygląda”, zamiast „co to oznacza”. Wiele osób wybiera <b> albo <u>, bo kojarzy im się to z edytorem Word i zmianą stylu, a w HTML powinniśmy bardziej zwracać uwagę na semantykę i zgodność ze specyfikacją. Do oznaczania tekstu jako błędnego lub nieaktualnego używa się <s> (lub w bardziej formalnych zmianach <del>), bo te znaczniki jednoznacznie wskazują, że dana treść nie jest już obowiązująca. Dzięki temu narzędzia do dostępności, wyszukiwarki i style CSS mogą poprawnie interpretować znaczenie tego fragmentu, a nie tylko jego wygląd.