Zmienna typu integer lub int może przechowywać
A. liczbę rzeczywistą.
B. ciąg znaków.
C. znak.
D. liczbę całkowitą.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz E.14-SG-21.01).
Zmienna typu integer albo int służy do przechowywania liczby całkowitej, czyli wartości bez części ułamkowej. To mogą być liczby dodatnie, ujemne oraz zero, na przykład 0, 7, -15 albo 2024. W praktyce taki typ danych stosuje się bardzo często: do liczenia użytkowników, numerów stron w paginacji, liczników pętli, identyfikatorów rekordów, wieku, liczby sztuk w koszyku czy wyniku zliczania elementów tablicy. Moim zdaniem to jeden z najbardziej podstawowych typów, ale też taki, przy którym łatwo zlekceważyć szczegóły. W dobrych praktykach programistycznych warto dobierać typ zmiennej zgodnie z tym, co naprawdę chcemy w niej przechowywać. Jeśli dana wartość ma być liczbą całkowitą, int jest bardziej czytelny i bezpieczniejszy niż tekst. Trzeba też pamiętać o zakresie wartości, bo w wielu językach int ma ograniczoną pojemność, zależną od implementacji i architektury. W aplikacjach webowych, np. w PHP lub JavaScript po stronie logiki, poprawne rozróżnienie liczby całkowitej od tekstu pomaga przy walidacji formularzy, obliczeniach i zapisie danych do bazy.
Typ integer lub int nie jest przeznaczony do przechowywania dowolnego rodzaju danych, tylko konkretnie liczb całkowitych. Częsty błąd polega na tym, że ktoś kojarzy zmienną po prostu jako „pudełko na dane” i zakłada, że skoro dane mieszczą się w pamięci, to typ nie ma większego znaczenia. W programowaniu ma to jednak znaczenie, i to spore. Znak, taki jak litera A albo symbol %, zwykle przechowuje się w typie znakowym, na przykład char w językach, które taki typ mają. Ciąg znaków, czyli tekst typu Ala ma kota albo login użytkownika, zapisuje się jako string. To inna kategoria danych, bo tekst można łączyć, przycinać, przeszukiwać, ale nie powinno się go traktować jak liczby bez jawnej konwersji i walidacji. Liczba rzeczywista, np. 3,14 albo -0,5, wymaga typu zmiennoprzecinkowego, najczęściej float lub double, ponieważ zawiera część ułamkową. Int jej nie przechowa poprawnie jako wartości ułamkowej; w zależności od języka może dojść do błędu, obcięcia części po przecinku albo niejawnej konwersji, a to bywa źródłem trudnych do znalezienia usterek. Z mojego doświadczenia najlepiej myśleć tak: jeśli wartość służy do zliczania sztuk, indeksowania lub zapisu liczby bez przecinka, wybieramy int. Jeśli to tekst, pojedynczy znak albo liczba z przecinkiem, potrzebny jest inny typ danych. Takie rozróżnienie jest podstawą czytelnego i bezpiecznego kodu.