Jakie metody stosuje się do łączenia rur polietylenowych w sieci wodociągowej?
Zgrzewanie doczołowe to naprawdę jedna z najlepszych metod, jeśli chodzi o łączenie rur polietylenowych w sieciach wodociągowych. W sumie to działa tak, że najpierw podgrzewa się końce rur, aż osiągną odpowiednią temperaturę, a potem je łączy pod ciśnieniem. Dzięki temu złącze jest super mocne, praktycznie tak samo wytrzymałe jak sama rura. W realnych warunkach zgrzewanie doczołowe jest kluczowe tam, gdzie mamy do czynienia z dużym ciśnieniem, co w systemach wodociągowych jest dość częste. Standardy, jak na przykład PN-EN 12201, mówią, jakie muszą być wymagania dla rur i złączek z polietylenu, a zgrzewanie doczołowe jest zgodne z tymi normami. Nie bez powodu ta metoda to świetne rozwiązanie także z ekonomicznego punktu widzenia, bo minimalizuje ryzyko wycieków, a co za tym idzie, koszty napraw. Widać, że to praktyka, która ma sens w branży budowlanej.
Klejenie kielichowe, zaprasowywanie osiowe i zaprasowywanie kielichowe to metody, które raczej się nie sprawdzą w przypadku rur polietylenowych w sieciach wodociągowych. Klejenie kielichowe opiera się na specjalnych klejach do łączenia elementów, co jest spoko dla rur PVC, ale dla rur PE to nie wystarcza. Te kleje nie dają złącza, które mogłoby znieść długotrwałe obciążenie i różne warunki temperaturowe czy chemiczne, więc to jest dość ryzykowne. Zaprasowywanie osiowe i zaprasowywanie kielichowe polegają na mechanicznym łączeniu rur przy użyciu zacisków, co może niestety osłabić złącze, a w przypadku polietylenu to nie jest najlepsza opcja. Poza tym, te metody nie są zgodne z zaleceniami na temat trwałości połączeń w branży budowlanej, co może prowadzić do wycieków, a czasami nawet poważnych awarii w instalacji wodociągowej. Lepiej korzystać z metod, które są zgodne z normami i zapewniają trwałość, dlatego zgrzewanie doczołowe to jedyny sensowny wybór dla rur PE w sieciach wodociągowych.