Kwalifikacja: BUD.21 - Organizacja i prowadzenie robót związanych z budową obiektów inżynierii środowiska

Wiele osób przy tego typu zadaniach popełnia bardzo podobne błędy – najczęściej wynikają one z nieprawidłowego przeliczania jednostek, błędnego założenia co do częstotliwości opróżniania zbiornika lub braku uwzględnienia liczby użytkowników. Często się zdarza, że ktoś uzna, iż wystarczy po prostu przyjąć objętość dziennego zużycia wody albo pomnożyć ją przez liczbę mieszkańców, zapominając zupełnie o konieczności zapewnienia miejsca na ścieki z całego okresu pomiędzy wywozami. Przykładowo wybór 1 m³ może być efektem pomylenia objętości dziennej z miesięczną, podczas gdy taka pojemność wystarczy zaledwie na dwa dni użytkowania! Z kolei 5 m³ to suma dziennego zużycia przez wszystkich domowników, ale znowu – tylko na 10 dni, a nie na 30. To typowy błąd polegający na nieuwzględnieniu okresu magazynowania ścieków. Natomiast 150 m³ to już zupełne przeszacowanie: taka pojemność jest nieosiągalna i nieracjonalna w warunkach domowych, bo nawet w dużych gospodarstwach nie spotyka się tak ogromnych zbiorników – to rozwiązanie nieproporcjonalnie drogie, niepraktyczne i zupełnie oderwane od wymogów rzeczywistości, a także od przepisów budowlanych. W projektowaniu szamb należy zawsze opierać się na logicznym wyliczeniu: liczba osób razy dzienne zużycie razy liczba dni do wywozu. Brak takiego podejścia to jeden z najczęstszych błędów wśród początkujących instalatorów. W praktyce inżynierskiej i zgodnie z normami, prawidłowa pojemność powinna zapewnić bezpieczne zgromadzenie wszystkich ścieków do momentu planowanego wywozu, a zbyt mały albo zbyt duży zbiornik to zawsze poważny problem eksploatacyjny. Dlatego właśnie odpowiednie przeliczenie jest tu kluczowe.