Kwalifikacja: BUD.21 - Organizacja i prowadzenie robót związanych z budową obiektów inżynierii środowiska

Wiele osób sądzi, że kluczowe przy gospodarowaniu osadami ściekowymi jest jak najszybsze ich unieszkodliwienie przez spalanie albo pasteryzację, co teoretycznie wydaje się logiczne, skoro chodzi o usunięcie patogenów i zmniejszenie objętości. Jednak osady o uwodnieniu rzędu 95% to praktycznie masa składająca się głównie z wody, więc takie procesy jak spalanie czy pasteryzacja są nieopłacalne i trudne technologicznie na tym etapie. Spalanie tak mokrego osadu wymagałoby ogromnych ilości energii na odparowanie wody, przez co jest nie tylko nieekonomiczne, ale też sprzeczne z zasadami racjonalnej gospodarki odpadami. Podobnie z pasteryzacją i higienizacją – ich skuteczność i sens pojawiają się dopiero po wcześniejszym zagęszczeniu lub odwodnieniu osadu. Typowym błędem myślowym jest chęć natychmiastowego zneutralizowania zagrożeń biologicznych, zapominając, że gospodarka odpadami opiera się na etapowości procesów. Dopiero po usunięciu większości wody osady stają się podatne na dalsze przetwarzanie, zarówno termiczne, jak i chemiczne czy biologiczne. Branżowe standardy – zarówno Polskie, jak i unijne – kładą ogromny nacisk na racjonalizację kosztów i efektywność procesową, a odwodnienie to po prostu fundament dalszych działań. Moim zdaniem, praktyka pokazuje, że działanie wbrew tej kolejności prowadzi tylko do niepotrzebnych problemów technicznych i finansowych. Trzeba też brać pod uwagę wymagania transportowe – przewożenie praktycznie samej wody to zwyczajne marnotrawstwo zasobów i sił przerobowych. Dlatego właśnie odwadnianie zawsze jest pierwszym krokiem przed jakimikolwiek innymi procesami obróbki osadów ściekowych przeznaczonych do składowania.