Kwalifikacja: BUD.22 - Organizacja i prowadzenie robót melioracyjnych

Wielu osobom wydaje się, że takie materiały jak drewno czy beton komórkowy mogą być odpowiednie w wilgotnym środowisku, ale to spore uproszczenie. Drewno niezaimpregnowane chłonie wodę jak gąbka, co prowadzi do jego pęcznienia, wypaczania, a potem rozwoju pleśni i grzybów. Zazwyczaj na terenach zalewowych stosuje się drewno tylko wtedy, gdy jest odpowiednio zabezpieczone, ale nawet wtedy wymaga to regularnej i kosztownej konserwacji. Beton komórkowy natomiast, choć lekki i łatwy w obróbce, charakteryzuje się dużą porowatością, co sprawia, że chłonie wilgoć. Woda przedostaje się do jego wnętrza, a po wyschnięciu pojawiają się rysy, co wpływa negatywnie na trwałość całej konstrukcji i niemal zawsze wymaga dodatkowego zabezpieczenia hydroizolacją – a to zwiększa koszty i czas budowy. Płyty gipsowe to już zupełnie nietrafiony pomysł w wilgotnym środowisku. Gips bardzo szybko chłonie wodę, traci swoją wytrzymałość i po prostu się rozpada, dlatego używa się go wyłącznie we wnętrzach o kontrolowanej wilgotności. Często spotykam się z przekonaniem, że płyty gipsowe można po prostu pokryć wodoodporną farbą, ale to tylko rozwiązanie „na chwilę”. Kluczowe w budownictwie na terenach zalewowych jest stosowanie materiałów o bardzo niskiej nasiąkliwości i wysokiej odporności na działanie wody – tu właśnie cegła klinkierowa nie ma sobie równych. Z mojego doświadczenia wynika, że błędy przy doborze materiałów w miejscach narażonych na zalanie mogą prowadzić do bardzo kosztownych napraw i szybkiej degradacji budynku. Warto kierować się nie tylko ceną czy łatwością montażu, ale przede wszystkim właściwościami fizycznymi danego materiału, zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi.