Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

Wiele osób myli zasady opisu różnych typów dokumentów bibliograficznych, przez co łatwo można popełnić błąd przy opisie map. Filmy, stare druki czy dokumenty ikonograficzne mają zupełnie inne wytyczne oraz normy dotyczące katalogowania i tworzenia opisów bibliograficznych. Filmy wymagają podania informacji o reżyserze, obsadzie, nośniku czy wydawcy, ale nie interesują nas tutaj takie rzeczy jak skala czy siatka geograficzna – te są kluczowe właśnie dla materiałów kartograficznych. Stare druki to z kolei specyficzna grupa, gdzie skupia się uwagę na miejscach i datach druku, kolofonie, ewentualnych znakach wodnych, a nie na charakterystyce przestrzennej treści. Dokumenty ikonograficzne, czyli obrazy, rysunki, fotografie, mają jeszcze inne wymogi – tu opisuje się m.in. technikę wykonania, temat czy twórcę, ale nie stosuje się parametrów typowych dla map. Myślę, że sporo osób popełnia ten błąd, bo myli samą formę fizyczną dokumentu z jego treścią i przeznaczeniem – a mapa, choć może być ładnie ilustrowana, to jednak w katalogowaniu podlega zupełnie innym standardom niż na przykład portret olejny albo film dokumentalny. Trzeba pamiętać, że profesjonalny opis bibliograficzny mapy musi zawierać informacje istotne dla użytkowników chcących znaleźć konkretne dane przestrzenne – i tylko norma dla dokumentów kartograficznych to gwarantuje. Takie rozróżnienie nie jest tylko teoretyczne, bo w praktyce pozwala uniknąć chaosu i nieporozumień na etapie późniejszego przeszukiwania czy archiwizacji zbiorów.