Bibliografia piśmiennictwa o Grecji i jej mieszkańcach to klasyczny przykład bibliografii przedmiotowej. Chodzi o to, że nie patrzymy tutaj na miejsce wydania, typ instytucji czy autora, tylko na samą treść dokumentów. Takie bibliografie są jednym z podstawowych narzędzi w pracy naukowej, kiedy zależy nam na zgłębieniu konkretnego zagadnienia. Moim zdaniem, w praktyce najczęściej korzysta się właśnie z takich rejestrów, szczególnie w humanistyce i naukach społecznych. Dla bibliotekarza to podstawa, żeby umieć rozróżnić, czy dana bibliografia rejestruje publikacje na podstawie miejsca wydania, czy raczej skupia się na tematyce. Dobrą praktyką jest szukanie w bibliografiach przedmiotowych w przypadku np. pisania pracy licencjackiej albo przy projektach, gdzie zakres informacji musi obejmować wszystkie publikacje na dany temat, niezależnie od formy czy miejsca powstania. Takie bibliografie są tworzone zgodnie z międzynarodowymi standardami opisu bibliograficznego, jak ISBD czy RDA, gdzie kluczowa jest selekcja na podstawie treści. Z mojego doświadczenia wynika, że dzięki nim łatwiej można wyłapać publikacje ukryte, które nie byłyby oczywiste przy przeszukiwaniu innych typów wykazów. To naprawdę bardzo praktyczne narzędzie!
Wiele osób myli pojęcia związane z typami bibliografii, co prowadzi do nieporozumień przy ich praktycznym stosowaniu. Bibliografie terytorialne, instytucjonalne czy wydawnicze, jak chociażby wykaz prac wydanych na terenie Grecji, lista prac dyplomowych z konkretnego uniwersytetu czy spis literatury opublikowanej przez jedno wydawnictwo, klasyfikują publikacje nie według treści, tylko według kryteriów zewnętrznych: miejsca publikacji, afiliacji autorów albo podmiotu wydającego. Z punktu widzenia pracy naukowej czy poszukiwań tematycznych, takie bibliografie nie oferują pełnego obrazu danego zagadnienia, bo pomijają publikacje powstałe poza określonym terenem, instytucją czy oficyną. Typowym błędem jest założenie, że skoro bibliografia dotyczy np. prac z Uniwersytetu w Atenach, to automatycznie obejmuje wszystko na temat Grecji – a to nieprawda, bo ogranicza się wyłącznie do dokumentów powstałych w tej konkretnej instytucji. To podejście jest przydatne głównie w badaniach statystycznych albo historycznych dotyczących danej organizacji czy regionu, ale nie sprawdza się przy analizie przekrojowej danego tematu. Prawidłowa bibliografia przedmiotowa, zgodnie z dobrymi praktykami bibliotekoznawczymi i standardami branżowymi, rejestruje dokumenty wyłącznie w oparciu o ich treść, niezależnie od reszty kryteriów. To właśnie pozwala na pełną eksplorację materiału dotyczącego wybranego zagadnienia, co w codziennej pracy badawczej jest nie do przecenienia.