Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

W polskim systemie bibliograficznym mamy kilka źródeł, które bywają mylone, ale tylko jedno jest uznawane za oficjalny, urzędowy wykaz druków wydawanych w kraju. Dość często spotyka się przekonanie, że na przykład „Bibliografia polska” spełnia te funkcje, jednak ten tytuł jest już historyczny i nie obejmuje bieżących wydań; stanowi raczej źródło retrospektywne, przydaje się do badań historycznych, a nie do rejestrowania aktualnych druków. Z kolei „Nowe Książki” są czasopismem popularnonaukowym – tam znajdziemy recenzje, publicystykę i zapowiedzi, ale to zupełnie inna bajka niż urzędowa ewidencja wydawnictw. W przypadku „Ruchu Wydawniczego w Liczbach” mamy do czynienia z opracowaniem statystycznym – to świetne narzędzie do analizowania trendów rynkowych, liczby publikacji, danych o nakładach i wydawcach, jednak nie zawiera szczegółowych, oficjalnych wykazów tytułów i opisów bibliograficznych, które są wymagane w profesjonalnym katalogowaniu czy pracy naukowej. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszym błędem jest mylenie ról tych źródeł – nie każdy rejestr działa jak dokument urzędowy, a kryteria autoryzacji i kompletności są kluczowe w działalności bibliotek, archiwów czy wydawnictw. Jeśli chcemy mieć 100% pewności, że korzystamy z oficjalnej i zawsze aktualnej bazy druków, musimy sięgać po Przewodnik Bibliograficzny, bo tylko on odpowiada standardom krajowym i jest uznawany przez instytucje państwowe. Pozostałe źródła są wartościowe, ale nie spełniają tych rygorystycznych wymagań i nie nadają się do celów formalnych, takich jak sporządzanie oficjalnych zestawień czy prowadzenie ewidencji nowych publikacji.