Opis przedstawiony w ramce to klasyczny przykład opisu skróconego, który jest podstawowym standardem w katalogowaniu bibliograficznym. Główną cechą takiego opisu jest podanie najważniejszych informacji identyfikujących dokument: tytuł, autorzy, miejsce i rok wydania, wydawnictwo, liczba stron, format oraz numer ISBN. Z mojego doświadczenia wynika, że opis skrócony stosuje się najczęściej w katalogach bibliotecznych czy zestawieniach bibliograficznych, gdzie liczy się efektywne i szybkie przekazanie najważniejszych danych umożliwiających identyfikację i wyszukanie konkretnej pozycji. Branżowe standardy – takie jak ISBD (Międzynarodowy Standard Opisu Bibliograficznego) czy normy katalogowania według MARC21 – również określają, że opis skrócony nie zawiera dodatkowych komentarzy czy ocen i nie wchodzi w analizę treści. To sprawia, że taki opis jest bardzo praktyczny w codziennej pracy bibliotekarza, bo pozwala na tworzenie zwięzłych i przejrzystych baz danych. Ułatwia użytkownikom szybkie zorientowanie się, czy dana pozycja ich interesuje, bez potrzeby czytania długich recenzji czy analiz. Często spotykam się z tym typem opisu w katalogach OPAC lub w bibliografiach załącznikowych do prac naukowych. Moim zdaniem skrócony opis to absolutna podstawa w pracy z informacją naukową, bo daje wszystko, co trzeba – i nic ponadto, przez co nie rozprasza czytelnika zbędnymi detalami.
W tego typu pytaniach łatwo pomylić różne rodzaje opisów bibliograficznych, bo na pierwszy rzut oka każdy z nich ma swoją logikę i zastosowanie. Opis analityczny to taki, który dotyczy fragmentu większego dzieła – na przykład rozdziału w książce lub artykułu w czasopiśmie – i zawsze zawiera odniesienie do całości oraz dokładne dane odnośnie fragmentu (np. zakres stron, tytuł artykułu). Dlatego przy analizie opisu, który dotyczy konkretnej książki jako całości, nie można go uznać za opis analityczny. Z drugiej strony, opis adnotowany to rozszerzona forma, która poza podstawowymi danymi bibliograficznymi zawiera krótką charakterystykę treści publikacji, często ocenę, notę krytyczną lub komentarz. W podanym przykładzie nie ma żadnej adnotacji – jest tylko czysta informacja bibliograficzna, bez elementu oceny czy omówienia zawartości. Opis rejestracyjny natomiast jest jeszcze bardziej zwięzły niż skrócony i zwykle ogranicza się do absolutnego minimum niezbędnego do identyfikacji – np. tylko autora, tytułu i roku wydania. Takie opisy spotyka się w ewidencji, rejestrze nabytków, ale nie w katalogach bibliotecznych ani bibliografiach naukowych, gdzie wymagane jest podanie pełniejszych danych. Typowym błędem jest mylenie opisu skróconego z rejestracyjnym, bo oba są oszczędne, ale w praktyce różnią się zakresem informacji. Z mojego punktu widzenia, prawidłowe rozróżnienie tych typów opiera się na dokładnym przeanalizowaniu, czy w opisie występują elementy oceny, analizy treści lub czy dotyczy on fragmentu większego dzieła. Warto pamiętać, że profesjonalne katalogowanie kieruje się międzynarodowymi standardami, które precyzyjnie określają, jakie dane powinny znaleźć się w danym typie opisu i do jakich celów są one przeznaczone.