Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

Patrząc na pozostałe odpowiedzi, można zauważyć, że wszystkie trochę krążą wokół książek i ich elementów, ale żadna nie dotyczy bezpośrednio prostowania błędów w bibliografii. Indeks to rzecz jasna narzędzie do szybkiego odnalezienia informacji w książce. To taki spis haseł czy nazwisk, z podanymi numerami stron – bardzo przydatny w dużych monografiach, ale nie ma nic wspólnego z prostowaniem błędów. Ekslibris natomiast, to zupełnie inna bajka – to oznaczenie własnościowe, najczęściej ozdobna naklejka lub pieczątka, która informuje do kogo należy dana książka. Raczej domena bibliofilów i kolekcjonerów, nie narzędzie do poprawiania pomyłek w treści. Superekslibris jest jeszcze bardziej niszowy, bo to w zasadzie ozdobny znak, często herb lub inicjały właściciela, wytłoczone na oprawie książki – nie ma żadnej funkcji informacyjnej co do zawartości czy błędów. Błąd myślowy, który się tu pojawia, to utożsamianie różnych dodatków do książki z elementami korygującymi jej treść. Praktyka branżowa pokazuje, że tylko errata służy oficjalnemu komunikowaniu poprawek i to głównie w kwestiach takich jak bibliografia, daty, czy drobne literówki. Pozostałe wymienione elementy po prostu pełnią inne role: organizacyjne, własnościowe czy estetyczne. Warto mieć na uwadze, że mylenie tych pojęć prowadzi do nieporozumień, zwłaszcza jeśli ktoś zaczyna pracę z bibliotekoznawstwem lub edytorstwem. W praktyce profesjonalnej, gdy spotykamy się z terminami indeks, ekslibris czy superekslibris, powinniśmy od razu kojarzyć je z narzędziami porządkującymi lub identyfikującymi książki, a nie z mechanizmami naprawy merytorycznych błędów. To taka podstawa przy pracy z literaturą i jej opracowywaniem.