Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

W poligrafii bardzo łatwo pomylić techniki druku, szczególnie jeśli nie miało się okazji pracować z oryginalnymi matrycami. Druk sitowy, czyli sitodruk, opiera się na przeciśnięciu farby przez drobną siatkę na podłoże, a sama forma drukarska nie zawiera wypukłości – cała magia dzieje się na płaskiej matrycy zablokowanej w odpowiednich miejscach szablonem. Druk płaski (ofsetowy, litograficzny) bazuje na zasadzie odpychania się wody i tłuszczu – tutaj forma jest całkowicie płaska, a druk zachodzi tam, gdzie nałożona jest farba. Natomiast druk wklęsły, stosowany przy banknotach czy znaczkach, wykorzystuje matryce, gdzie miejsca drukujące są zagłębione, czyli wklęsłe – farba zbiera się w tych zagłębieniach, a następnie jest przenoszona na papier pod dużym naciskiem. Typowym błędem jest utożsamianie widocznych liter czy cyfr z drukiem płaskim lub sitodrukiem, zwłaszcza gdy nie rozpoznaje się charakterystycznej wypukłej formy. W przypadku druku wypukłego wszystko opiera się na tym, że to właśnie fragmenty wystające z matrycy przyjmują farbę i odbijają się na papierze. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów myli się, bo skupia się na gotowym wydruku, nie analizując samej formy drukarskiej. Praktyka pokazuje jednak, że dobra znajomość budowy i działania matryc jest kluczowa, szczególnie jeśli później planuje się pracę z różnymi technikami poligraficznymi. Przy analizie takich ilustracji zawsze warto „zajrzeć pod spód”, czyli zobaczyć czy element drukujący jest wypukły, wklęsły czy płaski – to najprostszy sposób na odróżnienie tych metod zgodnie z branżowymi standardami.