Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

Warto przyjrzeć się dokładniej, czym różnią się poszczególne układy tekstu, bo to często sprawia trudność nawet osobom już trochę obeznanym z DTP czy typografią. Układ akapituowy charakteryzuje się tym, że tekst zaczyna się od wcięcia akapitowego albo odstępu, a linie nie są wyrównane ani do jednej, ani do drugiej krawędzi – raczej płyną swobodnie, zwłaszcza w tekstach ciągłych, jak artykuły czy eseje. W katalogach czy folderach raczej się tego nie spotyka w tytułach, bo wyglądałoby to dość niechlujnie. Z kolei wyrównanie do strony lewej polega na tym, że wszystkie linie tekstu są przyklejone do lewej krawędzi, a prawa strona jest „poszarpana” – typowe dla angielskich tekstów, ale u nas też się zdarza, szczególnie gdy mamy długie akapity. W przykładzie jednak mamy wyraźnie tekst wyrównany do prawej, co mogłoby sugerować odpowiedź „równany do strony prawej”, ale to mylące: w układzie blokowym możemy ustawić tekst zarówno do lewej, prawej, czy środka, byle tworzyło to jeden zamknięty blok. Tutaj istotne jest to, że teksty ułożono jeden pod drugim, w postaci zwartego, prostokątnego kształtu, bez widocznych wcięć czy rozstrzeleń. Według dobrych praktyk branżowych, takie rozwiązanie stosuje się właśnie w tytułach, by przyciągnąć wzrok i dać poczucie uporządkowania. Moim zdaniem częsty błąd to ocenianie wyłącznie po wyrównaniu tekstu, zamiast spojrzeć na całość układu. W publikacjach drukowanych, szczególnie katalogach, układ blokowy poza estetyką pozwala też lepiej gospodarować przestrzenią. Warto o tym pamiętać przy projektowaniu własnych materiałów.