Kwalifikacja: PGF.10 - Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej

Wiele osób wybiera hasła takie jak „Grzyby jadalne”, „Szkolnictwo wyższe” czy „Język polski – nauczanie”, sądząc, że właśnie tam zastosowano dopowiedzenie, ale to nie do końca tak działa. W tych przypadkach mamy raczej do czynienia z rozwinięciem lub uszczegółowieniem tematu, ale nie z klasycznym dopowiedzeniem, które zawsze jest zamknięte w nawiasie i pełni funkcję jednoznacznego rozróżnienia znaczenia hasła. Dopowiedzenie, zgodnie z zasadami katalogowania bibliotecznego oraz normami takimi jak PN-N-01215, jest stosowane wtedy, gdy dane słowo lub fraza są wieloznaczne i wymagają doprecyzowania (np. „Róża (choroba)” vs „Róża (roślina)”). Tymczasem „Grzyby jadalne” to po prostu typ grzybów, bez dwuznaczności, nie potrzeba tu dopowiedzenia. „Szkolnictwo wyższe” to już termin złożony, a nie przykład dopowiedzenia. Podobnie „Język polski – nauczanie” to hasło przedmiotowe z wyrażeniem połączonym myślnikiem, nie zamkniętym w nawiasie. Często myli się te konstrukcje, bo na pierwszy rzut oka wydają się zbliżone – szczególnie myślniki mogą wprowadzać w błąd, ale pełnią inną funkcję: łączą elementy tematu, a nie rozdzielają znaczenia. Prawidłowe rozpoznanie dopowiedzenia wymaga zwracania uwagi na sposób zapisu i na to, czy rzeczywiście mamy do czynienia z potencjalnymi homonimami. To kluczowe dla poprawnego katalogowania i właściwego opisu dokumentów, bo w branży informacyjnej precyzja jest wszystkim. Z mojego doświadczenia wynika, że takie subtelności mają duże znaczenie w praktyce – błędne rozumienie tej kwestii prowadzi często do chaosu w bazach danych i utrudnia szybkie wyszukiwanie informacji. Dobrze jest więc zawsze sprawdzać, czy dane hasło wymaga dopowiedzenia, czy wystarczy zwykłe rozwinięcie.